Martigny was ook de startplaats voor de 171,2 kilometer lange rit. Sam Oomen nestelde zich in een kopgroep van zeven man, die een voorsprong van maximaal drieënhalve minuut gegund werd. Aan de voet van de Ovronnaz (9 kilometer á 10 procent), met nog 43 kilometer voor de boeg, was daar nog een minuut van over.

Niet oppermachtig

Vijf kilometer verder opende Pogacar, die de Ronde van Romandië nog niet op zijn rijkgevulde palmares heeft staan, de verwachte aanval en de vluchters werden vlotjes ingerekend.

De wereldkampioen bleek echter niet oppermachtig, want Lenny Martinez en Florian Lipowitz konden mee. En na de afdaling sloot Jörgen Nordhagen, het Noorse talent van Visma-Lease a Bike, ook aan. Pogacar, die bijna al het kopwerk deed, liet zich niet van de wijs brengen en gaf zijn metgezellen in de sprint om de dagzege geen enkele kans.

Achter het viertal had zich een groep van dertien renners gevormd die de achtervolging had ingezet, maar die strandde uiteindelijk op 21 seconden van de ritwinnaar.

Opgave Onley

Godon zat daar niet bij, net zomin als Oscar Onley van Ineos Grenadiers. De Britse nummer vier van de Tour de France van vorig jaar kampte met maagproblemen en verliet de koers.

Dankzij winst in onder meer Omloop het Nieuwsblad, de Ronde van Vlaanderen, de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik mocht de renster van FDJ United-SUEZ inmiddels al meer dan 72.000 euro bijschrijven. Alleen Tadej Pogacar verdiende meer tijdens de voorjaarsklassiekers. De Sloveen, die vier klassiekers op zijn naam schreef, streek in totaal 98.000 euro op.

De 29-jarige Vollering doet het een stuk beter dan vorig jaar, toen ze net iets meer dan 10.000 euro bijeen fietste. Een andere reden dat ze zoveel geld verdiende, was dat steeds meer koersen het prijzengeld bij de vrouwen net zo hoog inschalen als bij de mannen.

Prijzengeld gelijk met mannen

Zo kreeg Vollering bij Omloop het Nieuwsblad (eerste, € 16.000), Dwars door Vlaanderen (tweede, € 8.000), de Ronde van Vlaanderen (eerste, € 20.000) en de Amstel Gold Race (derde, € 4.000) net zoveel als haar mannelijke evenknie.

Voor haar overwinning in Luik afgelopen zondag ontving ze € 14.000. Dat is € 6.000 minder dan Pogacar, winnaar bij de mannen, kreeg. Ook bij Parijs-Roubaix zijn de verschillen nog groot. Daar kreeg winnaar Van Aert € 30.000 en de beste bij de vrouwen, Franziska Koch, € 20.000.

Zowel Luik-Bastenaken-Luik als Parijs-Roubaix wordt georganiseerd door de Amaury Sport Organisation (ASO), het Franse bedrijf dat ook de Tour de France organiseert.

Van der Poel eindigde in het geldklassement van de voorjaarsklassiekers met iets meer dan € 50.000 op een derde plaats.

Overigens verdienen mannen nog steeds aanzienlijk meer dan vrouwen als het gaat om salaris, ook in de top van het wielrennen.

'Waanzinnig'

"Vollering rijdt waanzinnig, ze heeft het extreem goed op de rit staan", zei oud-wielrenner Tom Dumoulin in de NOS Wielerpodcast onlangs.

"Qua resultaten heeft ze dit al wel eerder laten zien, maar ik vind haar veel volwassener geworden. Commentator Joris van den Berg noemde haar een echte vedette. "Dat vind ik een mooie benaming. Zo voelt het voor mij nu ook als ik naar haar kijk."

Almeida werd gezien als een van de voornaamste uitdagers van Jonas Vingegaard van Visma-Lease a Bike. De Deen rijdt dit jaar naast de Tour de France ook de Giro d'Italia, die duurt van 8 tot en met 31 mei.

Meer afwezigen

Ook Mikel Landa doet niet mee aan de Giro, die dit jaar in Bulgarije begint. De Spaanse kopman van Soudal Quick-Step liep in de Ronde van het Baskenland een breuk in zijn bekken op toen hij werd aangereden door een dokterswagen.

De deelname van de Ecuadoraan Richard Carapaz is nog hoogst onzeker. De nummer drie van de Giro van vorig jaar moest eerder deze maand een operatie ondergaan.

Almeida niet fit

Almeida meldde zijn afwezigheid in een bericht op Instagram. "Ziekte in de laatste maanden hebben mijn voorbereiding te veel beïnvloed", schrijft hij. "Dat betekent dat ik niet op tijd klaar ben. Na overleg met de ploeg is besloten om nu rust te nemen en te focussen op nieuwe doelen, later dit jaar."

Almeida is al langere tijd niet fit. In maart liet hij Parijs-Nice aan zich voorbij gaan en reed in plaats daarvan de Ronde van Catalonië, waar hij slechts 38ste werd in het eindklassement.

Vorig jaar vochten Almeida en Vingegaard nog om de eindzege in de Vuelta a España. Vingegaard won in Spanje, Almeida werd tweede. Eerder dat jaar won de Portugese klimmer wel de Ronde van Zwitserland, Ronde van Romandië en de Ronde van Baskenland.

Ook zonder Almeida zal UAE Emirates met een behoorlijke ploeg in Italië verschijnen. Adam Yates, Marc Soler, Jay Vine, Jhonatan Narváez, Antonio Morgado, Igor Arrieta en Jan Christen staan op de voorlopige lijst van de ploeg.

Naast Yates lijkt op voorhand Giulio Pellizzari de voornaamste concurrent van Vingegaard. De 22-jarige Italiaan van Red Bull-Bora won vorige week de Ronde van de Alpen.

Het ging sneller dan ooit

Er werden dit voorjaar meerdere records gebroken. Zo was Parijs-Roubaix dit jaar sneller dan ooit. Winnaar Wout van Aert legde de 258,3 kilometer af met een gemiddelde snelheid van 48,91 kilometer per uur. Het vorige record stond op naam van Mathieu van der Poel, die in 2023 won met een gemiddelde van 46,84 kilometer per uur.

Tadej Pogacar zette ook een indrukwekkend record neer. Tijdens Milaan-Sanremo klom de winnaar sneller dan wie dan ook de Cipressa op, een klim van 5,6 kilometer lang met een gemiddelde stijging van 4,2 procent. De Sloveen deed er 8 minuten en 48 seconden over. Daarmee verbrak hij zijn eigen record met drie seconden.

Ook zette Pogacar - samen met Tom Pidcock - de snelste tijd neer op de Poggio: 5 minuten en 42 seconden.

De wereldkampioen sloot het wielervoorjaar in stijl af. In Luik-Bastenaken-Luik reed hij samen met het Franse toptalent Paul Seixas het klimrecord van La Redoute uit de boeken. Ze reden de 1,51 kilometer lange klim met een gemiddelde stijging van 10,5 procent in 3 minuten en 45 seconden omhoog. Het vorige record stond op 3 minuten en 58 seconden.

Van Aert houdt Pogacar scherp

Pogacar domineerde dit voorjaar met zeges in Strade Bianche, Milaan-Sanremo, de Ronde van Vlaanderen en Luik-Bastenaken-Luik. De wereldkampioen had Parijs-Roubaix hoog op zijn wensenlijst staan. Bij winst had hij de 'monumentenbingo' compleet gehad, maar Van Aert troefde hem af.

"Die ene keer dat Pogacar niet won", antwoordde oud-wielrenner Tom Dumoulin in de NOS Wielerpodcast op de vraag wat voor hem het mooiste moment van dit wielervoorjaar was. "De overwinning van Van Aert vond ik waanzinnig. Euforie, emotie, alles zat daarin."

NOS Wielerpodcast: terugblik op het voorjaar

Andries Lamain en Tom Dumoulin kijken met Stef Clement terug op de voorjaarsklassiekers, lichten hoogtepunten uit en trekken conclusies. Want is het nog mogelijk om de Franse wielerrevelatie Paul Seixas uit de Tour te houden? Heeft Demi Vollering eerder zo gedomineerd?

Beluister de nieuwe aflevering hier

Met zijn zeges in Sanremo, Vlaanderen en Luik heeft Pogacar nu in totaal dertien monumenten gewonnen. Daarmee passeerde hij dit jaar Roger De Vlaeminck. De Belg won in de jaren '70 elf monumenten.

Er staat nog één man boven 'Pogi' op de eeuwige ranglijst: Eddy Merckx met 19 monumentale overwinningen.

Geen monument voor Van der Poel

Voor het eerst in vijf jaar won Mathieu van der Poel geen monument in het voorjaar. Wel was hij de sterkste in Omloop Het Nieuwsblad en de E3 Saxo Classic.

Net als Pogacar had Van der Poel zijn zinnen gezet op onder andere Parijs-Roubaix, maar in het Bos van Wallers ging het mis en was het gedaan met de ambitie om de kasseienklassieker voor de vierde keer te winnen.

Van der Poel reed lek en vervolgens ging er nog veel meer mis. Hij leende de fiets van ploegmaat Jasper Philipsen, maar kreeg zijn schoenen niet in de pedalen geklikt.

Andere ploeggenoot Tibor Del Grosso schonk daarop zijn wiel, terwijl Van der Poel fietsloos terugliep naar de plek waar Del Grosso aan het sleutelen was geslagen. Maar ook die band ging lek. Na een knappe inhaalrace kwam Van der Poel nog als vierde over de streep op de wielerbaan van Roubaix.

Vollering domineert

In het vrouwenpeloton domineerde Demi Vollering en wat daarbij opviel was vooral de sterke ploeg om haar heen. Waar in voorgaande jaren vooral SD Worx de te kloppen ploeg was, gold dat dit voorjaar voor het FDJ-Suez van Vollering.

Vollering zelf won vier voorjaarsklassiekers: Omloop Het Nieuwsblad, de Ronde van Vlaanderen, de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik. Daarnaast zegevierden ook nog twee van haar ploeggenoten. De Zwitserse Elise Chabbey was in Strade Bianche de sterkste, De Duitse Franziska Koch won Parijs-Roubaix.

"Vollering rijdt waanzinnig, ze heeft het extreem goed op de rit staan", aldus Dumoulin. "Qua resultaten heeft ze dit al wel eerder laten zien, maar ik vind haar veel volwassener geworden. Commentator Joris van den Berg noemde haar een echte vedette, dat vind ik een mooie benaming. Zo voelt het voor mij nu ook als ik naar haar kijk."

Vollering was ook in 2021 en 2023 de sterkste geweest in de wielerklassieker in de Belgische Ardennen en was voor deze editie opnieuw de grote favoriete. Ze toonde de afgelopen weken al haar goede vorm met winst in Omloop Het Nieuwsblad, de Ronde van Vlaanderen en de Waalse Pijl.

Ruim achter Vollering won Puck Pieterse de sprint om de tweede plek van de Poolse Kasia Niewiadoma (derde) en Anna van der Breggen (vierde).

Na vele aanvallen van verschillende rensters was Femke Gerritse de eerste die een serieuze voorsprong pakte op het peloton: ruim twee minuten. Maar de Nederlandse redde het niet, ze werd met nog tachtig kilometer te gaan ingerekend.

Visma-Lease a Bike, met Française Pauline Ferrand-Prévot als kopvrouw, nam het initiatief en bepaalde het tempo in het peloton. Met name de 21-jarige Marion Bunel deed veel kopwerk en maakte tussendoor een demarragepoging van vier rensters onschadelijk.

Toen Bunel zich op ongeveer 45 kilometer van de meet liet afzakken, nam FDJ-Suez van topfavoriete Vollering het initiatief over. Twee van Vollerings ploeggenoten, Elise Chabbey en Juliette Berthet, sprongen mee met een vluchtpoging.

Die kopgroep, met onder anderen de Nederlandse Femke de Vries, kreeg heel even de ruimte, maar werd vlak voor La Redoute teruggepakt door een inmiddels flink uitgedund peloton.

Vollering goed gepositioneerd

Vollering begon perfect gepositioneerd aan de scherprechter van Luik-Bastenaken-Luik en plaatste 400 meter onder de top een aanval, waarmee ze een gat sloeg met haar concurrenten.

"Ik heb er altijd al van gedroomd om een keer vanaf de Redoute te gaan, maar ieder jaar had ik er toch een beetje schrik van. Het is toch wel erg ver (naar de finish)", erkende Vollering na de finish.

"Maar ik merkte nu dat ik in goede vorm ben en een goed team achter me heb staan. We hadden een heel duidelijk plan gemaakt en die uitgevoerd, daar ben ik supertrots op."

Strijd om plek twee

Pieterse voerde bergop de achtervolgende groep aan, maar Vollering reed in het vervolg van de koers alleen maar verder weg. Voor Pieterse restte de strijd om de tweede plek.

Zij reed lange tijd samen met Niewiadoma en Isabella Holmgren en kreeg met nog tien kilometer te gaan ook nog gezelschap van Van der Breggen, die Luik-Bastenaken-Luik al twee keer won (in 2017 en 2018).

Voor Holmgren ging het te hard, waardoor de sprint om de tweede plek ging tussen Pieterse, Niewiadoma en Van der Breggen. Pieterse was daarin de snelste.

Na een solo van veertien kilometer kwam Pogacar als winnaar over de streep, Seixas werd 45 seconden achter hem tweede. Remco Evenepoel won de sprint van het peloton en eindigde als derde.

Voor Pogacar is het de vierde keer in totaal dat hij Luik-Bastenaken-Luik heeft gewonnen. Hij was in 2021, 2024 en 2025 ook al de beste. Alleen Eddy Merckx (vijf keer) won vaker in Luik.

Peloton al vroeg in tweeën

De koers werd al opmerkelijk vroeg opengebroken. In de eerste kilometers brak het peloton in tweeën na een valpartij. Topfavoriet Pogacar zat in het tweede peloton.

Evenepoel, zijn belangrijkste uitdager, zat in de voorste groep van 53 renners. Daarbij zaten ook onder anderen Dylan van Baarle en de Colombiaanse oud-Tourwinnaar Egan Bernal.

De voorsprong van de grote groep liep op tot boven de vier minuten. Lange tijd moest UAE Emirates, de ploeg van Pogacar, al het werk doen in de achtervolging.

Dat veranderde toen Seixas van Decathlon enkele helpers aan het werk zette. De pas 19-jarige Fransman, de relevatie van het wielervoorjaar, won woensdag nog de Waalse Pijl.

Met nog 95 van de 258 kilometer te gaan werd de grote groep met Evenepoel ingerekend door de helpers van Pogacar en Seixas. Vijf renners, onder wie de Nederlanders Pascal Eenkhoorn en Gijs Leemreize, waren nog wel vooruit gebleven.

Aanval op La Redoute

Maar ook het vijftal werd weer ingelopen, waardoor een groot peloton zich aan de voet van La Redoute begaf, traditioneel een van de scherprechters in het Waalse wielermonument.

Dat was het moment dat Pogacar de aanval koos en alleen Seixas kon hem volgen, Evenepoel was toen al gelost uit de groep met favorieten. Het tweetal sloeg op La Redoute een flink gat met de rest. Met nog 34 kilometer te gaan was duidelijk dat de strijd om de zege zou gaan tussen Pogacar en Seixas.

Op de Roche-aux-Faucons, de laatste officiële klim, probeerde Pogacar opnieuw om solo weg te rijden. Bij de eerste poging kwam hij nog niet van Seixas af, pas 600 meter onder de top moest de Fransman afhaken en was de wereldkampioen gevlogen.

Seixas was moegestreden, Pogacar had al snel een voorsprong van een halve minuut te pakken en kon de laatste veertien kilometer onbedreigd naar de zege soleren.

Lavreysen, de regerend olympisch kampioen en viervoudig wereldkampioen, ging soepel door toernooi, maar liet zich in de finale verrassen door de 38-jarige Awang. De wereldkampioen van 2017, die in 2010 voor het eerst op het WK-podium op de keirin stond (zilver), drukte zijn wiel 0,04 seconde eerder over de streep.

Wel succes Van Belle en Wiebes

Lisa van Belle en Lorena Wiebes schreven de madison, ook bekend als de koppelkoers, op hun naam. Ze gingen lang gelijk op met het Nieuw-Zeelandse duo Bryony Botha en Prudence Fowler, een van de drie andere koppels die een ronde voorsprong hadden weten te nemen, maar in de slotfase namen Van Belle en Wiebes toch afstand.

Met het winnen van de laatste sprint, goed voor dubbele punten, werd de kroon op het werk gezet door de Nederlandse rensters, die vorig jaar op de WK zichzelf uitschakelden door een onfortuinlijke valpartij na een slechte wissel.

Van de Wouw geklopt in finale

Hetty van de Wouw schopte het in het sprinttoernooi tot de finale. In de halve eindstrijd legde ze het in de eerste rit af tegen de Chinese Yuan Liying, maar de tweede won ze nipt om in de beslissende derde overtuigend toe te slaan.

In de strijd om het goud moest de regerend wereldkampioene toch haar meerdere erkennen in Emma Finucane. De Britse, die eerder dit jaar naar de Europese titel sprintte, had maar twee ritten nodig om de eindzege naar zich toe te trekken.

Brons voor Dorenbos

Yanne Dorenbos hield bij de mannen brons over aan het omnium, het onderdeel dat vorige week in Hongkong werd gewonnen door Philip Heijnen. Hij begon sterk met winst op de scratch en de derde plaats op de temporace, maar vloog er op de afvalrace al snel uit.

Dorenbos, die in 2024 WK-brons veroverde op het omnium en eerder dit jaar op de EK zilver greep, had zich met die laatste zeperd een slechte dienst bewezen. Hij kreeg toch het podium weer in zicht toen hij op de afsluitende puntenkoers samen met Naoki Kojima en Grant Koontz een ronde voorsprong wist te pakken.

De Japanner, die er met de eindzege vandoor ging, en de Nieuw-Zeelander bleken qua punten niet meer te achterhalen, maar door in de laatste sprint (met dubbele punten) zijn concurrenten Milan van de Haute en Keegan Hornblow af te troeven, lag er aan het eind van de rit toch nog brons voor hem klaar.

Die 25 minuten is niet toevallig precies de duur van de solo waarmee Seixas de tweede etappe van de Ronde van Baskenland won. Zo'n zogenoemde '25 minuten-waarde' wordt in de wielerwereld helemaal niet bijgehouden, de berekening die L'Équipe aan de hand van klimtijden en gesprekken met trainers maakte, is vooral tekenend voor hoe de Fransen naar hun 19-jarige landgenoot kijken.

De klimtijd van het megatalent op de Muur van Hoei, woensdag in de Waalse Pijl, voedt de hype alleen maar: hij was er sneller dan Pogacar ooit is geweest.

Als Seixas met Pogacar wordt vergeleken, begint hij te lachen: "Dat is een bizarre vraag. Je moet jezelf in koers bewijzen en dat heb ik nog onvoldoende gedaan."

Zware koers

Luik-Bastenaken-Luik is een heel andere wedstrijd dan de Waalse Pijl. De koers zit vol met beklimmingen en gaat over een langere afstand.

De tegenstand staat ook een tree of drie hoger op de prestatieladder dan de coureurs die Seixas moest verslaan in Hoei. Pogacar en Remco Evenepoel lieten de Waalse Pijl schieten, maar staan zondag wel aan de start.

Hoe indrukwekkend Seixas' prestaties ook zijn, het zou toch wel een verrassing zijn als hij Pogacar dit weekend al een hak weet te zetten. Het zou een nieuwe mediawervelwind creëren in zijn toch al stormachtige ontwikkeling.

Luik-Bastenaken-Luik bij de NOS

Luik-Bastenaken-Luik is zondag live te volgen bij de NOS. Via een liveblog op NOS.nl en in de NOS-app en vanaf 13.10 uur ook via een livestream op NPO 1. Als de mannen gefinisht zijn, schakelen we daar over naar de vrouwenwedstrijd.

Dit jaar kwamen Pogacar en Seixas elkaar één keer tegen. In Strade Bianche bleef de Fransman het langst van iedereen in de buurt van Pogacar, maar ook hij kon hem op het Toscaanse grind uiteindelijk niet volgen en eindigde als tweede, een minuut achter de Sloveense winnaar.

Macron meldt zich

Seixas' prestaties zijn logischerwijs ook in het peloton niet onopgemerkt gebleven. Hij staat nog tot en met 2027 onder contract bij het Franse Decathlon CMA CGM, maar eerder schreven we al dat hij in de belangstelling staat van onder andere Pogacars UAE-ploeg.

Decathlon heeft echter een stevige troef in handen. Volgens Eurosport Spanje bemoeit de Franse president Emmanuel Macron zich hoogstpersoonlijk met de zaak.

Volgens de Spaanse tak van de sportzender zou Macron "zijn volledige bereidheid en steun aanbieden om de verlenging van het contract van Seixas te verwezenlijken" en ook rechtstreeks spreken met Seixas en diens manager Joona Laukka.

Eerder bemoeide Macron zich ook al met de contractverlenging van Kylian Mbappé bij Paris Saint-Germain in 2022.

Tour de France?

Wat opvalt is dat Seixas zichzelf ogenschijnlijk kalm, zorgeloos en vol zelfvertrouwen door de chaos navigeert. Hij antwoordt ad rem, vaak met een lach, en bezwijkt vooralsnog niet onder de druk.

Al kan die druk altijd groter. Heel Frankrijk lijkt naar een deelname van Seixas aan hun Tour de France te verlangen. De vragen daarover landen steeds vaker bij hem en zijn entourage. Ploeggenoot Stan Dewulf kon de vraag of Seixas de Tour gaat rijden niet ontwijken. "Goh... Ik denk het wel."

Daar zal hij dan vrijwel zeker Evenepoel en Pogacar weer tegenkomen, net als komend weekend in Luik. Hoe de verhoudingen liggen tussen de drie coureurs, zal zondag blijken. Als Seixas wint na een demarrage van 25 minuten, weten we dat L'Équipe gelijk had.

Pogacariaanse ambities

Wanneer in 2024 een 17-jarige Seixas gevraagd wordt naar zijn profiel als coureur, antwoordt hij een klimmer te zijn die ook goed kan tijdrijden. Hij spreekt meteen ook zijn hoop uit een 'complete' coureur te worden.

Seixas lacht wanneer hem naar zijn capriolen in afdalingen wordt gevraagd. "Daar houd ik helemaal van. Ik vind het prachtig om op kop te rijden als het naar beneden gaat en de anderen de stuipen op het lijf te jagen."

Ook toont hij Pogacariaanse ambities wanneer hij stelt op termijn goed te willen zijn in een koers die hem op papier niet zou moeten liggen: Parijs-Roubaix.

Die zege kreeg nog meer betekenis omdat de Colombiaan zijn overwinning opdroeg aan zijn overleden landgenoot Cristian Camilo Muñoz. De 30-jarige Muñoz van de continentale ploeg Nu Colombia zou ook aan de start hebben gestaan in Asturië.

Muñoz kwam vorige week in de Franse eendagskoers Ronde van de Jura ten val, maar reisde ondanks de verwondingen aan zijn knie met zijn ploeg af naar Noord-Spanje. Daar werd hij met een ernstige infectie opgenomen in het ziekenhuis van Oviedo, waar hij vergeefs werd geopereerd.

"Het is werkelijk triest", vertelde winnaar Quintana na afloop. "Vanochtend, toen we het nieuws hoorden, was ik verbijsterd. Een jonge man met nog zo'n leven voor zich, zoveel te bieden aan de sport en aan het land. Mijn medeleven gaat uit naar zijn familie, naar de wielersport, naar de Colombiaanse wielersport en naar zijn team. We zijn diep bedroefd door deze situatie."

Ploeggenoot van Pogacar

De betreurde Muñoz reed drie seizoenen voor UAE-Emirates (2019-2022), maar kon in die jaren geen potten breken. Via een kleine Colombiaanse wielerploeg deed hij in 2024 weer een stapje hogerop bij het bescheiden Nu Colombia.

Muñoz reed meerdere wedstrijden samen met Quintana, met de vierde plaats bij het Colombiaans kampioenschap als hoogtepunt. Hij reed één monument: in 2020 reed hij in dienst van Pogacar in Luik-Bastenaken-Luik en werd hij 103de.

Vanwege het overlijden heeft de ploeg van Muñoz zich teruggetrokken uit de Ronde van Asturië. Voor de start werd een minuut stilte gehouden, alle volgauto's reden met zwarte rouwbandjes en met Quintana kreeg de etappe de gedroomde winnaar.

In de rit van Posada de Llanes naar La Pola, met vier pittige beklimmingen in de laatste zestig kilometer, reed Quintana bijna een halve minuut weg bij de 19-jarige eerstejaarsprof Adrià Pericas van UAE-Emirates.

"Het is alweer vele jaren geleden dat ik voor het laatst won, en dit jaar heb ik ook het einde van mijn sportcarrière aangekondigd, maar ik ben altijd gemotiveerd gebleven en heb altijd getraind", aldus Quintana. "Om vandaag te kunnen winnen is een immense vreugde."

Dijkman

Daan Dijkman, een van de grootste Nederlandse klimtalenten, werd 18de op ruim vijf minuten van Quintana. De 18-jarige Groninger maakte vorig jaar furore met ereplaatsen bij de EK en WK voor junioren. Dit seizoen werd hij ingelijfd door de sterrenformatie van Pogacar, waar hij als belofte af en toe al mag proeven aan profkoersen.

Afgelopen week werd Dijkman nog winnaar van Luik-Bastenaken-Luik voor beloften.

De Nederlandse klimmer begon als nummer twee in het klassement met een achterstand 4 seconden aan de zware slotrit, maar de 22-jarige Italiaan van Red Bull-Bora-hansgrohe gaf zijn eindzege extra glans met een etappezege.

Achter Pellizzari, die ook al de tweede rit op zijn naam had gebracht, kwam op een halve minuut achterstand Egan Bernal als tweede over streep in Bolzano, vlak voor Michael Storer en Arensman. De Nederlander, die zich net als veel andere coureurs in de Alpen voorbereidde op de Giro, zakte daardoor een plaats en eindigde als derde in het algemeen klassement.

Kopgroep met Oomen en Bouwman

Al vroeg in de niet al te lange etappe waren er meerdere vergeefse ontsnappingspogingen, maar uiteindelijk wisten twaalf man weg te komen. Onder hen de Nederlanders Sam Oomen en Koen Bouwman, maar ook Tom Pidcock en Lennart Jasch, de winnaars van respectievelijk de derde en vierde rit.

De groep pakte een voorsprong van ruim twee minuten en die marge was nog intact toen een kleine vijftig kilometer voor de finish voor het eerst de Montoppio (12,7 kilometer à 7%) beklommen moest worden. Bij het uitdunnende peloton ging het tempo omhoog, waardoor de kopgroep snel terrein verloor.

Van de koplopers hielden de Brit Pidcock en de Colombiaan Juan Felipe Rodriguez het langst stand. Zij bereikten de top een halve minuut eerder dan de achtervolgende groep, die inmiddels werd aangevoerd door de Ineos-ploeg van onder meer Arensman.

Toppers nemen heft in handen

Na een korte afdaling dienden de laatste klimkilometers van deze week zich aan en daar moest het leidende duo toch ook passen. Pellizzari, Arensman en Bernal, de top drie van het klassement, maakten zich los van de voorsten, waarna de Italiaan tweeënhalve kilometer voor de top een versnelling inzette waarop de Ineos-ploeggenoten geen antwoord hadden.

Pellizzari pakte in de 'tussensprint' zes bonusseconden en vergrootte aldus zijn voorsprong in de algemene rangschikking. Storer, de eindwinnaar van vorig jaar, had zich inmiddels bij Arensman en Bernal gevoegd, maar ook gedrieën kregen ze Pellizzari niet te pakken.

De jonge en onverschrokken Italiaan bereikte als eerste en solo de top met voldoende marge om zich in de afsluitende afdaling niet meer te laten achterhalen. Arensman, vorig jaar tweede in de eindtand en in 2022 vierde, moest genoegen nemen met de vierde plaats in het dagklassement en de derde in het eindklassement.

Het is voor het eerst sinds 2011 dat Nederland weer een medaille heeft gehaald op dit onderdeel. Bondscoach Nick Stöpler liet in 2024 al weten met een missie bezig te zijn met de ploegenachtervolging. Hij wil met de vrouwenploeg voor het eerst sinds 2012 naar de Olympische Spelen.

De deelname aan de wereldbeker in Maleisië is een stap in de goede richting. Daardoor mogen ze ook starten op de WK van later dit jaar in China (14 tot en met 18 oktober), waar de olympische cyclus voor Los Angeles 2028 begint.

In eerste ronde al record

In de eerste ronde had het Nederlandse kwartet al aangetoond in vorm te zijn. Met 4.13,019 waren de vier 1,8 seconden sneller dan het Nederlands record uit oktober 2022, maar langzamer dan directe concurrent Nieuw-Zeeland. Wel waren ze de snelste verliezers van die ronde en mochten ze gaan strijden om brons.

In dat duel waren de Belgen, met Katrijn De Clercq, Hélène Hesters, Marith Vanhove en Luca Vierstraete, de tegenstander. Nederland was in de opening nog wat langzamer dan het Belgische viertal, maar halverwege was de Oranjetrein op stoom.

Van Belle, Wiebes, Hengeveld en Van der Duin waren niet meer te houden en denderden onbedreigd door naar de zege. België kwam ruim zeven seconden later over de finish: 4.19,950.

Het goud was voor Nieuw-Zeeland, dat in de finale met 4.11,489 te sterk was voor China (4.13,264).

Zilver en brons op teamsprint

De Nederlandse teamsprintsters veroverden het zilver in het Maleisische Nilai. Kimberly Kalee, Hetty van de Wouw en Steffie van der Peet verloren in de finale van China.

De mannenploeg pakte brons op de teamsprint. Harrie Lavreysen, Roy van den Berg en Tijmen van Loon versloegen Frankrijk in de strijd om de derde plek.

Vollering nam met haar zege enigszins revanche voor de Amstel Gold Race, waarin ze zondag derde werd. De verrassende winnaar van die koers, Paula Blasi, bevestigde woensdag haar goede vorm met de derde plaats.

Voor Vollering is het de derde overwinning in een eendagswedstrijd dit jaar. Ze won eerder dit seizoen Omloop Het Nieuwsblad en de Ronde van Vlaanderen.

"Het was een mooie wedstrijd", zei Vollering na afloop. "Na een perfecte lead-out wist ik dat ik op de Muur vol moest gaan. Ik keek maar één keer om en toen zag ik Pieterse nog komen. Ik dacht nog even dat ik nog een keer vol moest sprinten."

Pieterse had nog heel even het gevoel dat ze Vollering kon pakken, vertelde ze na afloop. "Ik had achteraf eerder moeten beginnen met sprinten. Demi begon wat om te kijken. Ik dacht: als ze echt stilvalt, dan kan het nog. Maar op het moment dat zij haar voorwiel over de finish drukt, weet je dat het niet meer kan."

'Ik voel me echt goed'

Een sprint tegen Pieterse was ook geen probleem geweest voor Vollering, die zich erg sterk voelde. "Ik voel me echt goed. Ik ben ook blij dat ik gezond ben en dat ik er mentaal goed in zit."

De winst van Vollering betekende ook de 300ste zege van een Nederlandse vrouw op het hoogste wielerniveau. "Met dank aan Marianne Vos, Annemiek van Vleuten en Anna van der Breggen ook natuurlijk. We hebben veel toppers, dat is mooi", vond de renster van FDJ.

Bekijk hier de reacties van Pieterse en Van der Breggen:

Hoewel de Waalse Pijl bijna altijd wordt beslist op de laatste beklimming van de Muur van Hoei hadden twee rensters, Katrine Aalerud (Uno-X) en Axelle Dubau-Prévot (EF Education-Oatly), het plan om uit een vlucht te zegevieren. De twee hielden het lang vol, pas zeven kilometer voor de streep werden de twee koplopers ingerekend.

Dat was door de groep favorieten, met Vollering, Katarzyna Niewiadoma, Anna van der Breggen, Pieterse, Pauline Ferrand-Prévot en Blasi.

Slechts zeven vrouwen bleven over op zo'n 500 meter van de streep. Vollering was de eerste die aanzette op de Muur van Hoei en niemand leek te kunnen volgen. Vollering reed een constant tempo en leek makkelijk richting de winst te gaan.

Pieterse, de winnaar van 2025, maakte haar landgenote nog even zenuwachtig, maar zij kwam net wat fietslengtes tekort.

Bij afwezigheid van Tadej Pogacar, winnaar van de Waalse Pijl in 2023 en 2025, en Remco Evenepoel gold de debuterende Seixas als een van de grote favorieten voor de zege.

Bekijk hier een korte reactie van Paul Seixas na zijn winst:

De Franse tiener maakte dit jaar al indruk door tweede te worden in Strade Bianche en het eindklassement van de Ronde van het Baskenland op zijn naam te zetten. In Baskenland won hij tevens twee etappes, waaronder een knappe solo in een bergetappe.

Toch was Seixas zelf voorzichtig met zijn favorietenstatus voorafgaand aan de Waalse Pijl. "Het is voor het eerst dat ik als profwielrenner in België rijd. Ik moet nog ervaring opdoen."

Kopgroep met twee Nederlanders

Een kopgroep van zes renners, met onder anderen de Nederlanders Sjoerd Bax en Jardi van der Lee, kreeg een voorsprong van maximaal drie minuten.

Bij de eerste van de drie passages van de Muur van Hoei, de scherprechter van de Waalse Pijl, haakte de eerste koploper al af en moest oud-winnaar Julian Alaphilippe het peloton laten gaan.

Bij de tweede passage handhaafden alleen Van der Lee en Andreas Leknessund zich vooraan, maar het peloton zat hen al op de hielen. Toch duurde het nog lang totdat alle vluchters waren ingelopen. Pas zeven kilometer van de meet was het gedaan met de laatste koploper - Van der Lee had Leknessund inmiddels moeten laten gaan - en waren de overgebleven favorieten in het peloton aan zet.

Seixas zat nog goed vooraan. Met nog een halve kilometer te gaan, ging de Fransman aan en reed hij definitief weg bij Schmid en Tulett.

In de lastige etappe naar Val Martello kozen negen renners de aanval. Van hen maakte Mattia Gaffuri de beste indruk en de Picnic-PostNL-renner kon zelfs mee toen de toppers op de pedalen gingen staan.

Zes man, onder wie drie coureurs van Red Bull en Arensman kwamen voorop te zitten en van hen was de Italiaan Pellizzari het snelst. Tussen de vooral jonge klimtalenten mengde ook de 43-jarige Domenico Pozzovivo zich nog in de strijd. De onlangs uit zijn wielerpensioen teruggekeerde Italiaan kwam als twaalfde over de streep.

Arensman steeg dankzij zijn tweede plaats ook naar de tweede plaats in het klassment. Het verschil met leider Pellizzari is slechts 4 seconden. Er worden nog drie etappes verreden in de zware klimmerskoers.

Tweede dag in de aanval

Arensman rijdt de Ronde van Alpen in voorbereiding op de Giro d'Italia, die op vrijdag 8 mei van start gaat. Gisteren toonde de Nederlander in de openingsrit ook al goede benen met een late uitval. Vorig jaar werd hij tweede in het eindklassement van de Italiaans-Oostenrijkse rittenkoers.

"De ploegentijdrit is altijd al een van de spannendste en spectaculairste onderdelen in de wielersport geweest, en we zijn er erg trots op dat de eerste in de geschiedenis van de Tour de France Femmes in Londen plaatsvindt", zei racedirecteur Marion Rousse via de organisatie.

De eerste etappe gaat van Leeds naar Manchester, waarna de rensters een dag later van Manchester naar Sheffield rijden. De organisatie maakte in januari al bekend dat de Tour de France Femmes 2027 op 30 juli in Leeds begint.

De Tour de France Femmes wordt in zijn huidige vorm sinds 2022 verreden.

De Italiaan Tommaso Dati ging er met de zege vandoor. Hij klopte Tom Pidcock die zich in de Alpenkoers voorbereidt op Luik-Bastenaken-Luik.

Voor Arensman is de vijfdaagse wedstrijd vol klimwerk zijn eerste wedstrijd sinds de Tirreno-Adriatico. Daar begon hij met een indrukwekkende tweede plaats in een tijdrit, maar eindigde hij met kneuzingen na een val in de gravelrit.

Voorbereide aanval

In de rit van en naar Innsbruck (144,3 kilometer, met 1.700 hoogtemeters) kreeg een drietal vluchters de zegen en die pakte maximaal vijf minuten.

Op de tweede klim naar Götzens was daar de helft van over en toen zij waren gegrepen, nam Ineos-Grenadiers de regie. Met meerdere mannen op kop van het peloton werd een aanval voorbereid en Arensman werd op nog geen vier kilometer van de finish gelanceerd.

In de pittige slotfase sloeg hij een serieus gat, maar hij kwam net kracht tekort om de aanstormende sprinters voor te blijven en werd elfde.

Vorig jaar eindigde Arensman als tweede in de Ronde van de Alpen. Hij veroverde toen de leiderstrui met een urenlange solo door de bergen, maar raakte die een dag later kwijt aan de Australiër Michael Storer. Ook Storer is deze week weer van de partij.

Net als vorig seizoen heeft Arensman dit jaar de Giro d'Italia (vanaf 8 mei) en de Tour de France op zijn programma staan. In de Tour bewees hij vorig jaar zich bergop met de allerbesten te kunnen meten: hij won twee zware bergetappes.

Jorgenson was voor de drie heuvelklassiekers aangewezen als kopman van de Nederlandse ploeg Visma-Lease a Bike. Dit seizoen werd Jorgenson bewust uit de kasseienklassiekers gehouden, om uit te pakken in de heuvelklassiekers.

Met nog 41 kilometer te gaan in de Amstel Gold Race ging Kévin Vauquelin (Ineos) onderuit, waarna Jorgenson (Visma) hard over de Fransman heen viel.

Op het asfalt stak Jorgenson meteen de hand in eigen boezem. "Hij nam het zichzelf kwalijk dat hij achter Vauquelin zat", vertelde zijn ploegleider Frans Maassen.

"Dat was zijn eerste reactie, maar hij kan er niks aan doen. Zijn vader en oom waren speciaal overgekomen uit Amerika. Hij had een maand op hoogte gezeten en was in topvorm."

De Amstel Gold Race werd gewonnen door Remco Evenepoel. De Belgische favoriet klopte Mattias Skjelmose, de winnaar van vorig jaar.

Precies een jaar later heft Evenepoel de trofee en bloemen op het podium, met aan de rand daarvan een glunderende en na dertig jaar afzwaaiende Van Vliet.

"Een superwinnaar", noemt Van Vliet de Belg, die de hoge verwachtingen zondagmiddag volledig waarmaakte door Mattias Skjelmose ver achter zich te laten in de eindsprint.

Voor Evenepoel is het, na even aarzelen, de "mooiste zege van dit seizoen". De Amstel Gold Race komt "zeker in zijn top acht".

Dat klinkt wellicht niet heel overtuigend, maar het is dringen op zijn erelijst: twee olympische titels, drie wereldtitels tijdrijden en één op de weg, de Ronde van Spanje en tweemaal Luik-Bastenaken-Luik.

'Net onder de monumenten'

De grootste wielerwedstrijd van Nederland behoort, in tegenstelling tot 'Luik', niet tot de vijf wielermonumenten. Maar voor Evenepoel scheelt dat weinig. "In mijn ogen is het de wedstrijd die net onder de monumenten hoort. En een van de mooiste parcoursen. Echt een heel mooie wedstrijd. En altijd een eerlijke winnaar, denk ik."

Na de finish spreekt Evenepoel al snel ook zijn dank uit aan Danny van Poppel en Tim van Dijke, zijn ploeggenoten bij Red Bull-Bora-Hansgrohe die zich op eigen bodem leegreden om hun kopman in de juiste positie te houden.

"We hadden afgesproken het te gaan controleren. Daarom zaten Danny en Tim in de selectie, zij konden dat goed doen. We zaten altijd en overal goed vooraan. Voor mij was er vooral druk het werk van de jongens af te maken. De druk van buitenaf niet per se, die ben ik wel gewend."

Tim van Dijke was als 'brommer' een belangrijke factor voor Evenepoel, maar baalde wel van die rol:

Evenepoel was op de klimmetjes de sterkste en zag een deel van zijn concurrenten wegvallen na een pijnlijke valpartij van Kévin Vauquelin en Matteo Jorgenson. "Het was net vol koers", blikt Evenepoel terug.

"Mijn bedoeling was op de Eyserbosweg vol door te rijden en daar hebben we ook een groot verschil gemaakt. Het was jammer dat die jongens wegvielen. Maar ik ben ook wel gevallen in wedstrijden en dan wachten ze ook niet."

Op weg naar de laatste keer Cauberg, met vlak daarna de finish, was in zijn kielzog alleen Skjelmose nog over.

"Ik heb behoorlijk hard omhoog gereden en zag over mijn schouder dat hij op zijn limiet zat. Daarom had ik wel het vertrouwen dat ik kon winnen in de sprint. Mijn sprintwaardes zijn ook wat beter dan vorig jaar. Ik wilde gaan op 200 meter (van de finish) en zo ging het toch wat beter dit keer", verwijst hij naar zijn verloren sprint van een jaar geleden tegen dezelfde Skjelmose en Tadej Pogacar.

Van Vliet geeft stokje over

"Als je Evenepoel zo hoort praten, ben ik sowieso trots", zegt Van Vliet over de mooie woorden van de winnaar over de wedstrijd waarvan hij dertig jaar de baas was. "Een superwinnaar, en zo hebben we er al veel gehad."

Van Vliet draagt het stokje over aan Tom Dumoulin, die de Amstel Gold Race zes keer reed en zondag als stagiair bij de directeur in de auto zat. "Het is in goede handen, maar hij moet het waar gaan maken. Tom moet zorgen dat de Amstel Gold Race de Amstel Gold Race blijft."

"Ik hoop dat Tom over dertig jaar hetzelfde trotse gevoel heeft als ik, zoals mijn voorganger Herman Krott dat dertig jaar geleden ook had."

Bekijk hier de reacties van Bauke Mollema na zijn elfde en laatste Amstel Gold Race en debutanten Tibor Del Grosso en Senna Remijn:

Ruim achter Skjelmose won de Fransman Benoît Cosnefroy (UAE) het sprintje om de derde plaats. Tibor del Grosso kwam, op bijna drie minuten van de winnaar, als veertiende en beste Nederlander over de streep.

Evenepoel moest vorig jaar nog genoegen nemen met plek drie, achter winnaar Skjelmose en Tadej Pogacar, die ditmaal niet aan de start verscheen.

"Dit keer voelde ik me een stuk beter in de finale" zei de winnaar van Red Bull-Bora-Hansgrohe. "Dit is een van mijn favoriete wedstrijden van het jaar en om hier bij mijn tweede deelname te winnen voelt geweldig."

Prominente afwezigen

Niet alle grote namen stonden deze week klaar voor de omschakeling van de kasseien naar de heuvelklassiekers. Voormalig winnaars Mathieu van der Poel (2019), Wout van Aert (2021) en Pogacar (2023) namen de grootste Nederlandse wedstrijd dit seizoen niet op in hun programma.

Tom Pidcock (winnaar in 2024) startte niet omdat hij herstellende is van een blessure en Ben Healy, de nummer 2 van 2023, zit thuis vanwege een breuk in zijn heiligbeen.

Topfavoriet Evenepoel had een duidelijk plan en liet zijn ploeg de wedstrijd controleren. Na zijn derde plaats zei hij vorig jaar tegen de dit weekend afzwaaiende koersdirecteur Leo van Vliet dat hij terug zou keren om de Amstel Gold Race te winnen.

En dus moest de dit voorjaar indrukwekkende Tim van Dijke, net hersteld van ziekte, zich schikken in de rol van "brommer". In dienst van zijn Belgische kopman moest Van Dijke 170 kilometer lang het tempo van het peloton bepalen.

De Zeeuw hield de voorsprong van de vroege vlucht in toom. In die kopgroep van negen mannen was Huub Artz, voormalig Europees kampioen bij de beloften, de enige Nederlander en Warren Barguil de grootste naam.

Vluchters Artz, Marco Frigo en Xabier Mikel Azparren hielden het lang vol. Frigo loste eerst de Bask en daarna ook de Nederlander, maar op 36 kilometer voor de streep werd ook de Italiaan gegrepen door de favorieten.

Kanshebbers onderuit

Bij de kanshebbers had Grégoire de finale toen al geopend. De Fransman versnelde met nog 41 kilometer te gaan op de steile Kruisberg en kreeg Evenepoel, Skjelmose, Matteo Jorgenson (Visma), Kévin Vauquelin (Ineos) en Mathieu Burgaudeau (TotalEnergies) met zich mee.

Het elitegroepje werd al snel uitgedund door een nare val. Vauquelin schoof onderuit in een bocht en nam Jorgenson en de aangehaakte Artz met zich mee. Zo bleven Evenepoel, Skjelmose en Grégoire over.

Op de voorlaatste beklimming van de Cauberg schudde Evenepoel aan de boom. Skjelmose beet zich vast in het wiel van de versnellende Belg, Grégoire niet. De Fransman kraakte en mocht alleen nog hopen op een podiumplek.

Het rondje Geulhemmerberg en Bemelerberg bood de sterk ogende Evenepoel geen kans bij Skjelmose weg te rijden, en dus kwam het aan op de laatste keer Cauberg, waarvan de top op nog geen twee kilometer van de streep ligt.

Machtige sprint

Evenepoel legde het tempo hoog op dat laatste klimmetje, maar keek over zijn schouder telkens weer in het gezicht van Skjelmose. De Deen gaf nauwelijks een krimp en dwong zo een sprint-à-deux af.

Evenepoel ging vanuit tweede positie aan, maakte er een lange sprint van en bleef de Deen overtuigend voor. In de officiële uitslag werd Skjelmose zelfs op een seconde gezet.

"Op de klimmetjes was ik de sterkste vandaag", zei Evenepoel achteraf. "Sprinten tegen Skjelmose gaf flashbacks naar vorig, maar ik had meer vertrouwen en aan mijn sprint was wel te zien dat ik dit keer een stuk sterker was."

Bij wielerploeg UAE-ADQ kampen meerdere rensters met blessures of ziekte, waardoor de ploegleiding genoodzaakt was vervangers op te roepen voor de Gold Race. Dus werd Blasi gevraagd of ze na haar deelname aan de Brabantse Pijl van vrijdag nog een aantal dagen langer in Nederland wilde blijven.

"We hebben haar kunnen overtuigen om hier te starten", aldus de Nederlandse ploegleider Michel Cornelisse. "Ze zou eigenlijk op trainingskamp gaan, maar ik denk dat ze er zeker geen spijt van heeft."

Met haar winnende solo van ruim twintig kilometer verbaasde ze de ploegleiding, de concurrentie én zichzelf. "Dit moet ik echt even laten bezinken", aldus de 23-jarige voormalig triatlete, die zich pas sinds 2024 op het wielrennen focust. "Hier heb ik wel een paar weken of maanden voor nodig om te beseffen, denk ik."

"Dat ze dit kon, wist ik ook niet", zegt de eveneens verraste Cornelisse. "Ik ben er wel altijd van overtuigd geweest dat dit een wedstrijd was die ze in de toekomst zou kunnen winnen. Ze kan heel goed bergop rijden en heeft een lekkere sprint, ze is wel het type renster dat dit kan."

Ook tijdens de race voelde Blasi de zege lange tijd niet aankomen. "Vijf minuten voordat ik aanviel, was ik zelfs gelost. Ik ging in de aanval om niet meer de hele tijd te hoeven positioneren. Ik wist niet eens hoe lang ik nog moest. Toen ze vanuit de auto zeiden 'nog 22 kilometer' wist ik dat het een zware dag zou worden."

Vollering liet Blasi bewust rijden

Demi Vollering, vooraf bestempeld als een van de grote favorieten voor de zege, zag het gebeuren en ging bewust niet direct in de achtervolging op Blasi. "Je kan niet achter alles aanspringen. Dan kies je er op een gegeven moment voor om iemand te laten rijden en dat blijkt dan de verkeerde te zijn."

Toen Vollering doorhad dat Blasi wel erg hard doorreed, liet ze haar ploeg FDJ alsnog de achtervolging inzetten. "Mijn teamgenoten reden echt heel hard, maar uiteindelijk was Blasi echt supersterk vandaag. Ze was niet terug te halen." Vollering zelf werd derde, nadat ze het sprintje om de tweede plek nipt had verloren van Kasia Niewiadoma.

Cornelisse was in de laatste lokale ronde voor de finish "in de auto net zo hard aan het zweten" als zijn pupil, vertelt hij na afloop. "Ze had hier nog nooit gereden. Dat zag je ook wel, ze miste nog bijna een bocht. Toen zat ik rechtop in de auto."

Met stijgende verbazing zag hij dan ook aan hoe Blasi uiteindelijk ook echt als winnares over de streep kwam. "Het is niet te geloven."

'Ze wordt een heel groot kampioen'

Wel had de ploegleider van UAE al voorspeld dat Blasi een mooie wielertoekomst tegemoet gaat. "Ik heb weleens stiekem geroepen: ik denk dat ze een heel groot kampioen wordt in de komende vijf jaar. Ik heb zelfs gezegd dat ze wereldkampioen kan worden. Ik zie heel grote mogelijkheden."

Blasi werd vorig jaar al Europees kampioen bij de beloften en pakte brons bij de WK voor beloften.

Cornelisse noemt voormalig triatlete Blasi "een geweldig atlete". "Ze kan ook verschrikkelijk hard hardlopen, maar daar zijn we hier niet voor." Wel ziet hij op mentaal gebied nog verbeterpunten. "Ze is heel erg van het veel trainen. Ze heeft er alles voor over en heeft een beetje adhd, net als ik. Soms moet ze even worden geremd. Dan gaan de mooie resultaten wel komen."