Ook Philip Heijnen won goud, hij was de beste op het omnium. De 25-jarige baanwielrenner werd vijfde op de scratch, eerste in de temporace, vierde in de afvalkoers en maakte het af in de puntenkoers.

Lavreysen declasseert iedereen

Lavreysen, die op de keirin een keer olympisch kampioen werd en vier keer wereldkampioen, had in de finale geen tegenstand van zijn grote concurrent Matthew Richardson. De Brit was in de halve finales al gestrand.

Van de andere finalisten had Lavreysen zaterdag weinig tegenstand te dulden. De Brabander liet even een gaatje vallen om vervolgens de turbo erop te zetten en iedereen te declasseren.

Meer Nederlands succes

De Nederlandse ploeg greep nog meer eremetaal in Hongkong. Wereldkampioen sprint Hetty van de Wouw veroverde het brons en ook Lisa van Belle en Nienke Veenhoven, het duo op de koppelkoers (madison), eindigden als derde.

Van de Wouw begon goed aan de wereldbekerwedstrijd. Ze zette in de kwalificatie de derde tijd neer en won vervolgens van Alessia McCaig en Jana Boerlakova, maar in de halve eindstrijd ging het mis. De Japanse Mina Sato was twee keer duidelijk te sterk, maar in de strijd om brons had de Canadese Lauriane Genest geen kans tegen Van de Wouw.

Van Belle en Veenhoven stelden het brons pas op de finish veilig. Ze stonden vijfde voor de laatste sprint, maar wonnen die en werden toch nog derde.

Vrijdag werd er ook al Nederlands eremetaal behaald in Hongkong. De teamsprinters pakten zilver achter Groot-Brittannië en de vrouwen veroverden het brons.

Wie hem nog niet kende, maakte in Parijs-Roubaix op een bijzondere manier kennis met de 22-jarige Drent. Toen Mathieu van der Poel in het Bos van Wallers terugsjokte naar zijn eigen fiets, wisselde Del Grosso daar zo snel als hij kon zijn voorwiel met het onbruikbare wiel van zijn kopman.

Hij hield de Nederlandse vedette daarmee enigszins in de wedstrijd, ware het niet dat de gifbeker nog niet leeg was en Van der Poel nog geen twee minuten later ook lek reed op het wiel van Del Grosso.

'Shitshow'

"Ik heb het nog vaak genoeg teruggezien. Een beetje een shitshow wel. Mijn koers was wel voorbij na het Bos", zegt Del Grosso een kleine week later.

"Ik denk dat in de commotie een beetje vergeten wordt dat ik als vierde die kasseienstrook opdraaide en waarschijnlijk mee had kunnen zitten met dat kopgroepje."

Outsider

Eigenlijk was het geen verrassing dat Del Grosso op dat moment nog in de voorhoede rondreed. Met winst in de Limburgse NXT Classic twee weken terug ("toch een beetje de mini-Amstel Gold Race") bewees hij al dat een koers met opeenvolgende korte klimmetjes hem goed ligt, waardoor hij zondag zelfs een outsider is voor de 'grote Gold Race', die hij voor het eerst rijdt.

Toch is zijn zege in de NXT Classic niet het belangrijkste wapenfeit in zijn nog prille carrière: in december 2025 imponeerde hij door in de veldrit van Heusden-Zolder als Nederlands kampioen Wout van Aert te verslaan in de sprint.

De vergelijking met de Ronde van Vlaanderen van 2020, waar Van der Poel in zo'n zelfde sprint, bij diezelfde ploeg en in net zo'n tricot Van Aert versloeg, was snel gemaakt.

In de cross behaalde Del Grosso al heel wat topresultaten. Hij werd tweemaal Nederlands kampioen bij de elite in 2025 en '26, wereldkampioen bij de beloften in 2025 én behaalde twee maanden geleden nog WK-zilver achter Van der Poel.

Hij is een van de grote Nederlandse talenten die in de laatste jaren niet via een van de Nederlandse WorldTeams, maar via het Belgische Alpecin-Premier Tech de WorldTour betraden.

Met Van der Poel, Puck Pieterse en Del Grosso wordt die ploeg steeds belangrijker in het herbergen van jong Nederlands talent. Ook het 20-jarige toptalent Senna Remijn, zondag tevens debutant in de Gold Race, maakte dit jaar zijn WorldTour-debuut in de ploeg van de broers Roodhooft.

Voor Del Grosso was het een simpele keuze: "Het was niet zo dat ik de keuze had uit honderd ploegen of iets dergelijks", zegt hij eerlijk. "Er waren wel wat teams geïnteresseerd, maar ik koos voor deze ploeg omdat zij de cross goed combineerden met de weg. Zij zagen wat in mij, boden me de kans en gaven me alle ondersteuning die ik in beide disciplines nodig had."

Opkomende Remijn

Dat gebeurt lang niet bij elke WorldTour-ploeg, onderstreept Remijn, die vorig jaar derde en tweede in de beloftenversies van Parijs-Roubaix en Luik-Bastenaken-Luik werd.

"Ik tekende al als junior bij de beloftenploeg van Alpecin", vertelt Remijn. "Ik heb toen met meerdere ploegen gepraat, waaronder Visma-Lease a Bike. Eigenlijk was toen al vrij snel de conclusie dat ik moest stoppen met crossen als ik bij hen wilde komen rijden. Dat was voor mij een dealbreaker.

Wheelies

Die vrijheid krijgt hij wel bij Alpecin-Premier Tech. Het geeft de jonge talenten een speels imago. De filmpjes van Del Grosso en Pieterse op sociale media worden veel bekeken en op rustdagen zie je ze wheelies trekken, plezier maken en uitsloven met hun behendigheid.

Zelfs in wedstrijden rijdt Del Grosso soms op één wiel. "In Strade Bianche reed ik een dag in de kopgroep en zat mijn werk er in de finale op, dus toen reed ik op mijn achterwiel twee klimmetjes op. Dat levert me online ook kritiek op."

"Er zijn mensen die dan het idee hebben dat ik niet serieus met mijn sport bezig ben", zegt Del Grosso. "Maar dat is het niet."

"In eerste instantie probeer ik natuurlijk vooraan in de koers te komen, maar als ik na een dag in de kopgroep mijn werk al gedaan heb, kan ik er best wat lol uithalen. Plezier moet je nooit verliezen."

Amstel Gold Race live bij de NOS

De vrouwen starten de Amstel Gold Race zondag om 10.10 uur en de mannen om 11.10 uur. Beide koersen zijn in een liveblog te volgen op NOS.nl en in de NOS-app. Vanaf 12.45 uur is daar ook een livestream te zien van de vrouwenkoers en om 15.00 uur begint de livestream van de mannenkoers (ook op NPO 1).

Op zaterdag zijn er twee programma's op NPO1, NOS.nl en in de NOS-app te zien wegens het zestigjarig bestaan van de Amstel Gold Race. Om 17.25 uur vangt Dione de Graaff bij de finishlijn in Berg en Terblijt de toerrijders op. In de avond om 22.30 uur zie je in een speciale uitzending de verhalen van zestig jaar Amstel Gold Race.

Bij afwezigheid van Jeffrey Hoogland eindigde Oranje na jarenlange successen in februari op de EK slechts als zesde. Met Tijmen van Loon op de plaats van Loris Leneman liep het beter, al waren de Britten in de finale iets sterker.

Na Roy van den Berg en Harrie Lavreysen had Nederland nog 0,479 voorsprong, maar van Loon moest z'n meerdere erkennen in Matthew Richardson: 42,278 om 42,450.

Yoeri Havik gaat ook met een plak naar huis. Hij werd op de afvalkoers derde. De winst ging naar Matteo Fiorin.

Brons

Bij de vrouwen werd Nederland derde. In de troostfinale hadden Kimberly Kalee, Hetty van der Wouw en Steffie van der Peet weinig te duchten van Australië: 46,972 om 47,721.

Het Nederlandse trio werd in februari op de EK in Konya ook al derde. Ditmaal zette Nederland de tweede tijd neer in de kwalificatie en de derde tijd in de eerste ronde. De zege ging naar China.

Nienke Veenhoven eindigde als vijfde op de afvalkoers. De wielrenster van Visma-Lease a Bike, die vorige week op de weg nog tweede werd in de Scheldeprijs, had in de kwalificatie haar race gewonnen. Het goud ging naar Anita Yvonne Stenberg.

Anna van der Breggen en Mischa Bredewold (SD Worx) lukten het bij de vrouwen niet om de finale samen in hun voordeel uit te spelen. Van der Breggen offerde haar kans op de zege op voor Bredewold, die tweede werd.

Tibor Del Grosso, een van de favorieten bij de mannen, finishte bij de mannen als negentiende nadat hij het in de finale wel nog had geprobeerd met een aanval.

Die aanval, waardoor hij met nog twintig kilometer te gaan in een kopgroep van zes een tiental seconden voor het jagende peloton uitreed, was gedoemd te mislukken, merkte de Nederlander na een poosje.

"Het was een goede poging, de samenwerking was goed, maar het laatste stuk naar de finish was wind tegen. Dat is lastig tegen een heel peloton."

Ze werden teruggepakt en van de grote groep die na 162 kilometer heuvelop ging sprinten om de zege was de Deen Anders Foldager de rapste, voor de Belg Quinten Hermans en de Fransman Benoît Cosnefroy.

Amstel Gold Race live bij de NOS

De vrouwen starten de Amstel Gold Race zondag om 10.10 uur en de mannen om 11.10 uur. Beide koersen zijn in een liveblog te volgen op NOS.nl en in de NOS-app. Vanaf 12.45 uur is daar ook een livestream te zien van de vrouwenkoers en om 15.00 uur begint de livestream van de mannenkoers (ook op NPO 1).

Op zaterdag zijn er twee programma's op NPO1, NOS.nl en in de NOS-app te zien wegens het zestigjarig bestaan van de Amstel Gold Race. Om 17.25 uur vangt Dione de Graaff bij de finishlijn in Berg en Terblijt de toerrijders op. In de avond om 22.30 uur zie je in een speciale uitzending de verhalen van zestig jaar Amstel Gold Race.

Del Grosso werd bij afwezigheid van Tom Pidcock gerekend onder de grote favorieten voor de overwinning. Vorig jaar debuteerde hij immers als tiende in de Belgische koers die vaak dient ter voorbereiding op de Amstel Gold Race.

Zijn tweede deelname was minder succesvol. "De vorm was goed. Ik vond het een leuke koers, we hebben goed gereden als ploeg, maar jammer dat het net niet gelukt is."

Del Grosso maakt zondag in Zuid-Limburg zijn debuut in de Amstel Gold Race.

Van der Breggen nam niet over

De 35-jarige Van der Breggen reed in de slotfase samen met landgenote Loes Adegeest op kop van de wedstrijd, maar toen Van der Breggen weigerde om over te nemen, werd het tweetal ingerekend.

De zege ging uiteindelijke naar de Française Célia Gery, die sneller was dan Bredewold.

Adegeest had de rit over 126 kilometer, van Lennik naar Overijse, kleur gegeven. Eerst maakte ze deel uit van een kopgroep van tien rensters en daarna ging ze samen met Anneke Dijkstra op avontuur.

Op 23 kilometer van de finish sloot Van der Breggen aan.

Van der Breggen bestraft voor 'puppypootjes-houding'

Van der Breggen werd na afloop van de koers beboet door de koersjury vanwege een bepaalde houding op de fiets. Ze reed kilometers lang in de 'puppypootjes-houding', voorover met de handen los over het frame gehangen.

Dat is verboden volgens de internationale wielerregels. Van der Breggen kreeg een gele kaart, een boete van 500 Zwitserse frank en 15 UCI-punten in mindering.

In augustus 2022 werd Marianne Vos nog gediskwalificeerd voor een zelfde soort vergrijp.

Nadat Dijkstra was afgehaakt, leken Van der Breggen en Adegeest om de zege te gaan strijden, maar Van der Breggen nam nadat ze Adegeest er niet kon af rijden plots niet meer over.

Na afloop vertelde Van der Breggen waarom. "Ik was al een paar keer diep gegaan en kon haar niet meer los rijden, dus dan was de kans voor Lotte (Kopecky, red.) of Mischa (Bredewold, red.) grote op zo'n aankomst."

Op een kilometer van de finish werd het duo teruggepakt en sprintte Bredewold naar een tweede plek, die "klote" aanvoelde.

Een historische (en ja, onvolledige) gids door zes decennia koers in Zuid-Limburg.

1977 | 'Amstel Gold Raas'

Toen nog niet alle televisies in Nederland kleurenbeeld toonden, was het zuiden van Limburg het domein van Jan Raas. De Zeeuw heerste in de groene heuvels, won vier jaar achter elkaar van 1977 tot en met 1980 en pakte er nog één in 1982. De bijnaam 'Amstel Gold Raas' was snel gevonden.

Bij elk van zijn vijf zeges gingen de bloemen naar de bewoonster van het huis naast de finish in Meerssen waar Raas zijn persconferenties deed: mevrouw Dora Mullenders.

Ook in 1981, toen Raas niet won, ging daar de bel. Kwam de wereldkampioen van 1979 toch nog even gedag zeggen. Maar na zijn laatste overwinning in 1982 zagen ze hem nooit meer terug.

In 1983 vreesde men voor het leven van Gerrie Knetemann na een ernstige val, maar twee jaar later keerde hij terug in het peloton en won met de Amstel Gold Race zijn laatste grote koers. Het interview achteraf zei alles:

Ook tijdens het vijftigjarig jubileum van de koers liet Raas zich niet zien. Maar een bijdrage aan het jubileumboek, een van de weinige keren dat hij een journalist te woord stond, kon hij niet weerstaan. Zo is nog altijd niet duidelijk wat hij ervan vond dat de Belg Philippe Gilbert met vier zeges akelig dicht bij zijn record kwam.

1999 | Boogerd versus Armstrong

'Pay me back in july', fluisterde Lance Armstrong in het voorjaar van 1999 Michael Boogerd toe op het podium van de 34ste editie bij de mannen. De Hagenees had de Texaan in de sprint nipt verslagen, nadat hij de laatste tien kilometer toch vooral in zijn wiel had gehangen.

Boogerd mocht absoluut niet overnemen van zijn ploegleider, zou hij later vertellen. "Jan Raas zei dat-ie m'n kop eraf zou trekken als ik nog op kop kwam."

Boogerd en Armstrong waren gedemarreerd uit een kopgroep van vijftien renners, ontsnapten kilometers later nipt aan een botsing met een stilstaande motor en reden samen naar de finish. Op de streep scheelde het een banddikte, bleek op de finishfoto.

Jaren later toen Boogerd en Armstrong samen terugblikten op die dag, zei de Amerikaan dat het een wonder was dat Boogerd hem had verslagen. En ja, Armstrong won die zomer zijn eerste van zeven Touroverwinningen, die hij jaren later allemaal weer in moest leveren.

2001 | 'Kamikaze Debby' verrast olympisch kampioen Van Moorsel

Die pittige heuvels in Zuid-Limburg zou 'Kamikaze Debby' nooit over komen, dacht men vooraf. Zeker niet met de sterkste rensters. Maar in 2001, de eerste vrouweneditie van de Amstel Gold Race, verraste de Drentse sprintster Debby Mansveld het hele peloton. Inclusief olympisch kampioen Leontien van Moorsel.

Direct na de finish keek Mansveld, die haar bijnaam kreeg door haar onverschrokken manier van sprinten, verbijsterd naar haar band: lek.

"Ik had niet gemerkt dat ik op een leegloper was gefinisht", vertelde ze. Van Moorsel was gepikeerd door het verlies. Het was tenslotte haar race, zij zou gaan winnen. Maar ze finishte als derde, ook achter Mirjam Melchers. "Van Moorsel vond dat ik een gelukszak was dat ik had gewonnen", herinnerde Mansveld zich.

Tijdens de editie van 2001 kampte Europa met een uitbraak van het mond-en-klauwzeervirus (MKZ) waardoor de Amstel Gold Race alleen kan doorgaan met ontsmette renners, motards en ploegleiderswagens:

Drenthe vierde die aprildag dat Mansveld won dubbel feest, want niet alleen 'De Vlinder van de Hondsrug' zegevierde, ook streekgenoot Erik Dekker reed naar de winst. Mansveld: "Beter kon natuurlijk niet."

2019 | Ongekende comeback Van der Poel

Zijn eigen vader vond hem liefkozend "een mafkees". Zijn ploegleider had die middag in Limburg "de nieuwe Merckx" zien rijden. En Tadej Pogacar was blij dat hij (door darmklachten) was afgestapt en de finale op televisie had kunnen zien. "Een van mijn beste ervaringen als tv-kijker ooit."

Dagenlang ging het erover. Mathieu van der Poel moest en zou gaan winnen. Maar met nog twee kilometer te gaan, leek het er totaal niet op. Zelf had hij het al uit z'n hoofd gezet, tot de koplopers ineens weer heel dichtbij waren.

"Ik reed in een tunnel", zei de debuterende winnaar. "Het is ongelooflijk wat hier gebeurd is vandaag."

Het voorjaar van 2019 was de grote doorbraak van de latere wereldkampioen, waardoor je ook best kon stellen dat je de stunt van Van der Poel al weken aan zag komen.

Vader Adrie, die zelf in 1990 de Amstel Gold Race won en de finish op die 21 april 2019 op een vertraagd campertelevisietje zag, had wel door dat zijn zoon een uniek voorjaar fietste. Maar: "Ik denk dat hij het helemaal niet beseft."

2024 | Wiebes juicht te vroeg, Vos wint

Zou Lorena Wiebes 's nachts nog weleens wakker schrikken van die finish in 2024? Juichend de finish passeren, maar dan in je ooghoek iemand erlangs zien komen, Wiebes kan je vertellen hoe dat voelt. Niet zij won, maar Marianne Vos.

Wiebes was in de sprint bijna links de hekken in gereden door Elisa Longo Borghini en keek daardoor alleen nog maar naar rechts toen ze alleen op de finish af ging. Uit haar dode hoek dook toch nog iemand op: "Ik zag opeens Marianne rechts van me rijden." Niet gezien. "Gewoon heel dom."

De les na de koers was simpel: voortaan doorsprinten. "Tot de lijn."

Amstel Gold Race live bij de NOS

De vrouwen starten de Amstel Gold Race zondag om 10.10 uur en de mannen om 11.10 uur. Beide koersen zijn in een liveblog te volgen op NOS.nl en in de NOS-app. Vanaf 12.45 uur is daar ook een livestream te zien van de vrouwenkoers en om 15.00 uur begint de livestream van de mannenkoers (ook op NPO 1).

Op zaterdag zijn er twee programma's op NPO1, NOS.nl en in de NOS-app te zien wegens het zestigjarig bestaan van de Amstel Gold Race. Om 17.25 uur vangt Dione de Graaff bij de finishlijn in Berg en Terblijt de toerrijders op. In de avond om 22.30 uur zie je in een speciale uitzending de verhalen van zestig jaar Amstel Gold Race.

Één probleem: het was hem helemaal niet. Hij was zelfs ziek afgestapt. Zijn tweelingbroer en lookalike Mick van Dijke werd wél zesde. Pas vanmiddag om 15.30 uur is de uitslag gecorrigeerd.

"Ja, ik heb best wel een rare dag gehad", vertelt Mick van Dijke een dag later. "Zelfs mijn eigen vriendin begon gisteren te twijfelen."

Verkeerde rugnummer

Hij had die ochtend nietsvermoedend nummer 96 opgespeld op zijn wielershirt. Het nummer dat hij had gekregen van zijn ploegleider. Hetzelfde nummer (eindigend op 6) dat hij al het hele klassieke voorjaar draagt. Zoals Tim, volgens de logica van het alfabet, steeds een nummer draagt dat eindigt op 7.

Maar volgens de officiële startlijst van Parijs-Roubaix had Mick met nummer 97 moeten rijden en Tim met 96. "Enerzijds was het hartstikke mooi dat ik zesde werd, maar anderzijds heb ik minimaal net zoveel vragen over dat rugnummer gekregen."

Eerder maakten we onderstaande reportage over de tweeling Van Dijke:

Dat er onderweg op de officiële kanalen werd doorgegeven dat niet hij maar zijn broer Tim in de achtervolgende groep reed, was iets dat alleen de ploegleiderswagen doorhad. "Ze zeiden meteen: nee dat kan niet, het is Mick. Maar normaal hebben die kanalen altijd gelijk, dus ik kan me voorstellen dat ze ook in de wagen begonnen te twijfelen."

Zijn vriendin had hem herkend, uiteraard, maar elke keer kwam er maar weer 'T. van Dijke' in beeld te staan. Zelfs zij begon daardoor te twijfelen: dit is toch gewoon Mick?

De 'welke Van Dijke zie ik'-gids

Voor eens en voor altijd stelt Mick hoe je hem kan onderscheiden van Tim: "Sowieso zie je het aan de schouders." Die van Mick zijn breder. "Tim lijkt nog meer op ploeggenoot Jordi Meeus dan op mij." Tim zit qua houding wat dieper op zijn fiets.

"Ach, het is een lullig foutje. Niets meer dan dat", zegt de officiële nieuwe nummer zes van Parijs-Roubaix. "En dat is nu rechtgezet. Sommige mensen begonnen al: word je nu niet gediskwalificeerd? Maar ik ben er nooit bang voor geweest. Waar mensen werken, kunnen fouten worden gemaakt."

Het duurt nog een tijd voor hij weer in koers is, sinds kort weet hij dat hij naar de Giro d'Italia gaat. Zijn voorbereiding past hij alvast iets aan. "Misschien beter om de volgende keer het nummer even te checken."

In 120 seconden zag Van der Poel zijn kansen op een historische vierde overwinning op rij in het kasseienmonument zo van hem weg rijden. Want terwijl de latere winnaar Wout van Aert volle bak versnelde, met Tadej Pogacar achter hem aan, moest Van der Poel afstappen door een lekke band.

En dat in het zo gevreesde bos waar de kasseien zo slecht liggen en waar altijd wel iemand de pineut is waardoor renners er bang van worden. Van der Poel wist meteen wat het betekende.

"Mijn koers was voorbij in het Bos. Ik heb er nog alles aan gedaan, maar ja, net niet", zei hij gelaten na afloop op de wielerbaan in Roubaix.

Direct na de lekke band had ploegmaat Jasper Philipsen hem zijn fiets gegeven. Ik offer me op, ga hier maar mee verder, was de boodschap. Maar toen Van der Poel op het zadel gesprongen was, kon hij zijn schoenen niet in de pedalen klikken. Zul je net zien: ander kliksysteem.

Van der Poel had direct door dat het nutteloos was. "Ik zei ook gelijk dat het niet ging lukken", blikte Van der Poel terug.

De klikpedalen van Philipsen waren een door nog niet iedereen in de ploeg gebruikt prototype, bleek achteraf. Philipsen reed er wel al mee. Van der Poel nog niet.

Schuldbewust

Schuldbewust sprak Christoph Roodhooft, Van der Poels ploegleider bij het Belgische Alpecin-Premier Tech, na de finish de pers toe. "Mathieu heeft er ook even mee gereden in het begin van het seizoen. Ik had toegezegd om die pedalen ook in competitie te gebruiken", zei Roodhooft bij Sporza.

"Natuurlijk is dat op een ongelofelijk slecht moment samengekomen. Dat had ik nooit gedacht."

Toch was het niet allesbepalend voor Van der Poels pech. Zijn ploegwagen werd bij het binnenrijden van het bos opgehouden door een ander incident. Ook mochten ploegen geen mecanicien positioneren halverwege de kasseienstrook met een paar reservewielen.

Tibor Del Grosso, Van der Poels Nederlandse ploegmaat, begreep er niks van. "Ik snap ook niet waarom ze niet meer halverwege mogen staan met wielen", zei hij tegen Sporza. "Dan zou Mathieu gewoon kunnen rijden tot hij een wiel krijgt en hoef je geen stoelendans met fietsen te doen."

'Shitshow'

Nu was het Del Grosso, die zijn eigen voorwiel eraf schroefde en die bij Van der Poel erop draaide. "Mijn achterwiel was kapot, dus ik dacht: ik kan nog proberen mijn voorwiel in Mathieus fiets te steken."

"Mijn koers was toch klaar. Het was het enige wat ik kon doen." Een "shitshow" was het volgens Del Grosso.

Van der Poel kon wel verder met het voorwiel van Del Grosso, maar ook die band ging nog voor het einde van het bos lek.

Toen verdween de hoop bij Van der Poel snel. "Ik lag meer dan twee minuten achter na het bos en dacht niet dat het nog zou lukken. Twee keer lek. Dan weet je dat het gedaan is."

Inhaalrace

Met nog 98 kilometer te gaan, begon Van der Poel, op een nieuw gekregen fiets van de ploeg, aan een lange inhaalrace. De achterstand was twee minuten. Het werd anderhalve minuut. Eén minuut. En in de finale nog maar twintig seconden. Hij zag de toen al ontsnapte Van Aert en Pogacar zelfs rijden. Maar hij kwam er niet meer bij.

"Toen had ik al mijn beste pijlen verschoten. Het is jammer, ik had zeker de benen om mee te doen. Maar je moet ook een beetje geluk hebben in Roubaix."

Na zeges in Omloop Het Nieuwsblad en de E3 Saxo Classic, maar een achtste plek in Milaan-Sanremo en tweede plek in de Ronde van Vlaanderen, kon Van der Poel niet met volle overtuiging zeggen dat zijn voorjaar geslaagd was.

"Moeilijk te zeggen, ik had het natuurlijk graag in schoonheid afgesloten. Maar ja, jammer."

Dat Van Aert won, daar kon Van der Poel mee leven. Na de finish feliciteerde hij de Belg meteen. "Ik denk dat iedereen het hem gunt. Ook ik", zei de Nederlander tegen de Belgische pers. "Heel mooi voor hem."

"Ik was al groot fan van Marianne, dat ben ik nu nog meer", sprak Ferrand-Prévot. Haar dag stond volledig in het teken van Vos. Niet alleen van Marianne, maar van de hele familie Vos.

Dat de 38-jarige Vos weer op de fiets stapte, ruim een week na het overlijden van haar vader Henk Vos, haalde haar Franse ploeggenote over om ook mee te doen. "Ik wil hier zijn om Marianne te steunen", zei ze voor de start. "We weten allemaal wat er gebeurd is en ik vind het belangrijk om er nu voor haar te zijn."

Dat Tourwinnares die vorig jaar zelf zegevierde in Roubaix, zette met liefde haar eigen ambities opzij. Ditmaal moest het Vos zijn die de kassei omhoog mocht houden op het podium.

Het duo van Visma-Lease a Bike is samen goed voor honderden overwinningen en 29 wereldtitels in vijf wielerdisciplines. Hun band gaat ver terug. Toen de Française als talentvolle tiener bij Vos in de ploeg kwam, maakte zij kennis met de betrokkenheid van de familie Vos.

Afscheid

"Ik werd daar prof bij Rabobank", haalt Ferrand-Prévot (34) met een brok in haar keel herinneringen op. "In mijn eerste jaar mocht ik al eens op pad met de familie Vos, met Henk achter het stuur in de camper. Voor mij was vandaag ook een manier om afscheid van hem te nemen."

"Ik ben al heel trots op Marianne dat zij vandaag weer meedeed, om dan ook nog mee te doen om de winst is nog specialer."

Met zijn tweeën maakten Ferrand-Prévot en Vos zondagmiddag de dienst uit op de kasseien tussen startplaats Denain en Roubaix. Alleen Franziska Koch kon de twee tot het einde volgen en wist Vos zelfs te kloppen in de eindsprint.

"Na zo'n koers is het nooit een gewone sprint", analyseerde Vos. "Degene die nog de beste benen heeft, wint. Ik zette aan maar kon niet meer de snelheid maken die ik wilde maken. Twee en drie is in eerste instantie altijd balen. Zo dicht bij de winst zijn, dan is het toch een beetje zuur."

Voor een renster met al 258 profzeges achter haar naam geeft een ereplaats zelden voldoening, toch maakte de steun die Vos de hele dag voelde veel goed. "Vooraf was er al geweldige support, tijdens de koers weer en nu achteraf ook."

Iedereen leek het Vos te gunnen. En zij wilde het geweldige werk van haar ploeg en Ferrand-Prévot in het bijzonder maar wat graag in de winst omzetten. Centimeters kwam Vos tekort. Terwijl Koch feestvierde, gaf Vos alvast een waarschuwing af voor volgend seizoen.

"Toch maar net tweede...", baalde Vos, die in 2021 ook tweede was bij de eerste editie van Parijs-Roubaix, een van de spaarzame koersen die zij nooit won. "Des te meer reden om nog even door te gaan."

"Ik kan het maar moeilijk geloven. Je werkt jaren voor een moment als dit. Dat het ineens mijn kant op valt, is waanzinnig", zei Van Aert na afloop. "Ik durf wel te zeggen dat ik hier ongelooflijk veel voor opoffer. Het is het waard geweest om erin te blijven geloven en te blijven vechten."

Voor de renner van het Nederlandse Visma-Lease a Bike was het zijn tweede overwinning in een wielermonument. In 2020 won Van Aert al Milaan-Sanremo.

De helse kasseienklassieker Parijs-Roubaix was altijd, net als de Ronde van Vlaanderen, een ultiem doel geweest. Ook vanwege een gebeurtenis die hem in 2018 "tekende voor het leven".

Overleden ploegmaat

Met een door stof vergrauwd gezicht stak Van Aert zondag op de finish van de vélodrome zijn vinger naar de hemel. Naar zijn overleden oud-ploeggenoot Michael Goolaerts, die in 2018 op 23-jarige leeftijd stierf na een hartstilstand in de koers tijdens Parijs-Roubaix.

"Sinds die dag is het mijn doel geweest om hier over de streep te komen en mijn vinger naar de hemel te richten. Deze overwinning is voor Michael. En voor zijn familie, al mijn vrienden en teamgenoten in mijn vorige ploeg (Vérandas Willems-Crelan, red.)."

"Goolie was een streekgenoot en leeftijdgenoot waarmee ik mijn hele leven gekoerst heb", vertelde Van Aert. "Dat is iets wat je tekent en meeneemt voor het leven. Dus het is uiteraard heel bijzonder. Daarom wil ik deze zege opdragen aan zijn familie."

Acht jaar na het overlijden van Goolaerts kon Van Aert eindelijk zijn vinger de lucht in steken. Wat was het in de tussenliggende jaren vaak niet gelukt, door botte pech of sterkere concurrenten als Mathieu van der Poel (nu vierde).

"Ik had zo vaak pech in deze race. Maar het heeft me ook ervaren gemaakt. Zelfs vandaag toen ik geen geluk had, bleef ik erin geloven. En uiteindelijk is hier de beloning."

"Ik ben vaak gestopt met erin geloven, maar de volgende dag ben ik er weer voor gaan vechten. En er is geen mooiere manier dan met de wereldkampoen (Pogacar) naar de finish te gaan. Hem verslaan, man tegen man, is heel speciaal voor mij."

Van der Poel was als grote favoriet door pech in het Bos van Wallers al afgeschreven voor de zege, al kwam de Nederlander nog verrassend dicht bij Van Aert en Pogacar.

Op de limiet

Samen waren zij overgebleven uit een groepje sterke mannen, samen reden ze naar de wielerbaan in Roubaix, wetende dat ze man tegen man moesten gaan sprinten.

"Toen we de vélodrome opkwamen, wilde ik gewoon aan mijn plan vasthouden. In mijn dromen heb ik deze sprint al zo vaak gereden, dus ik wist precies wat ik moest doen", zei Van Aert.

"Het moeilijkste deel was om de vélodrome te halen. Er waren zo veel demarrages van Tadej, waarbij ik op de limiet zat om in zijn wiel te blijven, maar het was het allemaal waard. Met hem naar de finish rijden, is misschien wel de mooiste manier om de kasseien te pakken."

Met tien etappezeges in de Tour en allerlei schitterende overwinningen had Van Aert zijn status als Vlaamse gigant al lang en breed bevestigd. En toch voelde hij jarenlang de druk van heel Vlaanderen om ooit nog weer een keer een van de grootste eendagskoersen te winnen. Alleen dat stond een definitief Vlaams heiligdom nog in de weg.

Het lukte hem op heldhaftige wijze over de stoffige kasseien in de 'De Hel van het Noorden', waar Van Aert ook direct een acht jaar oude belofte inloste. Voor vriend Goolaerts.

"Het is zo'n chaotische race. Iedereen die de finish haalt, heeft zijn eigen verhaal. Daarom is de race zo mooi. Het kan zwaar zijn, maar op een dag als deze is het de mooiste race die er bestaat."

Weinig leek Vos in de weg te staan om het wielermonument aan haar indrukwekkende erelijst toe te voegen. Haar ploeg Visma-Lease a Bike reed volledig in dienst van Vos, die voor het eerst na het recente overlijden van haar vader weer aan de start verscheen.

Ook Pauline Ferrand-Prévot, winnares van vorig jaar, zette haar eigen kansen opzij voor die van Vos. De Française zorgde voor de schifting in de koers, bleef alleen met Vos en Koch over en leidde de sprint in. Vos kwam buitenom nog wel naast Koch maar kon de Duitse niet meer voorbij.

Zo dichtbij

Na de finish viel een geëmotioneerde Vos in de armen van haar ploeggenote. "Zo dichtbij, dan is het wel een beetje zuur", sprak Vos. "Pauline reed een fantastische koers, dan wil je het ook echt afmaken voor het team en haar werk. Maar Pauline zei net ook: laten we genieten van wat we hier als team hebben gedaan. Dat proberen we dan ook maar."

Koch (25) liet dit seizoen al topvorm zien in de klassiekers, maar deed dat vrijwel altijd in dienst van anderen. Zo hielp zij Demi Vollering aan overwinningen in Omloop Nieuwsblad en de Ronde van Vlaanderen en liet ze zich ook zien als nummer drie van Strade Bianche, gewonnen door ploeggenote Elise Chabbey.

Val Brand door toeschouwer

Door de verschuiving van de zaterdag - waarop de vrouwen deze wedstrijd tot nu toe reden - naar de zondag was er meer publiek langs het parcours. Een dwaze actie van een van de vele toeschouwers zorgde ervoor dat Lucinda Brand hard onderuit ging op een kasseistrook.

Ander nadeel van de verplaatsing was dat de registratie van de wedstrijd ook pas begon na de finish van de mannen. Daardoor was er beperkte informatie over de eerste wedstrijduren, waarin gravelspecialiste Rosa Klöser op een eenzaam en kansloos avontuur ging, het tempo zeer hoog lag en er al de nodige materiaalpech was.

Door inspanningen van de Visma-ploeg en Lidl-Trek, in dienst van Elisa Balsamo, werd het een zware koers. Zo'n veertig rensters waren nog samen vooraan bij het oprijden van Mons-en-Pévèle, de beroemde kasseistrook waar de finale geopend werd.

Sterke Koch opent finale

De Visma-ploeg van Vos en Ferrand-Prévot nam het voortouw en wilde het tempo bepalen. Voor Koch lag dat tempo nog niet hoog genoeg. De Duits kampioene reed nu eens voor eigen kansen en nam vol vertrouwen de leiding over.

Ferrand-Prévot beantwoordde het initiatief van Koch met een verrassende versnelling op een geasfalteerde, oplopende weg. Koch, Vos en Blanka Vas konden volgen, achter het viertal viel het stil. Met nog 45 kilometer leek het viertal vertrokken.

Door de aanwezigheid van Vas in de kopgroep liet haar sterke ploeg SD Worx-Protime het gat groeien tot anderhalve minuut. Lorena Wiebes en Lotte Kopecky behoorden op voorhand tot de grote favorieten, maar wilden de kansen van Vas niet in de weg zitten.

Pas toen de Hongaarse werd gelost en het ervaren Visma-duo alleen met Koch overbleef, zette Kopecky een ziedende achtervolging in. Op vijftien kilometer voor de finish reed zij een minuut achter het leidende trio, een gat dat niet meer te dichten bleek.

Als een locomotief bleef Tourwinnares Ferrand-Prévot op kop rijden om de voorsprong in stand te houden. Even kreeg zij het zwaar, toen Vos probeerde Koch te kraken op lastige kasseien, maar ze keerde terug en zette zich weer op kop van het groepje.

Koch spaarde haar krachten voor de sprint. De Duitse wist dat ze op pad was met in totaal 29 wereldtitels (in alle wielerdisciplines) en zag geen kans te ontsnappen aan het Visma-duo.

Droom Koch komt uit

Ferrand-Prévot leidde de sprint in, Vos wachtte even af en onbevreesd sprintte Koch naar de zege. "Ik voelde Marianne komen in de laatste bocht, maar had nog genoeg kracht over om mijn fiets als eerste over de streep te duwen", zei een stralende Koch.

"Roubaix is een wedstrijd waarin alles kan gebeuren, blijkbaar ook dit. Een droom die uitkomt. Tegen twee renners van dezelfde ploeg strijden is lastig, maar niet per se een nadeel. Ik hoefde weinig werk te doen."

Het was voor Van Aert zijn eerste overwinning in de roemruchte kasseienkoers. In 2022 (tweede achter Dylan Van Baarle) en 2023 (derde) stond hij wel al op het podium.

Mathieu van der Poel, die de afgelopen drie jaar als eerste finishte op de wielerbaan in Roubaix, was na pech in het Bos van Wallers aangewezen op achtervolgen, maar wist niet meer bij de voorsten in de koers te komen. Hij finishte als vierde.

Voor Pogacar blijft Parijs-Robaix het ontbrekende wielermonument op zijn imposante erelijst, waarop wel al Milaan-Sanremo, de Ronde van Vlaanderen, Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Lombardije prijken. Hij had ze zelfs alle vijf op rij kunnen winnen, wat een unieke reeks was geweest.

Pogacar in de remmen

Na een kleine - in een hoog tempo afgelegde - 100 kilometer bereikte het peloton de eerste van in totaal dertig kasseienstroken. Bij de volgende reed Mike Teunissen in zijn eentje voorop, maar van lange duur was dat niet.

UAE Team Emirates, de ploeg van Pogacar, nam het heft in handen en zette zich op kop van het peloton, dat prompt in twee stukken uiteenviel. Een groep van een renner of vijftig, met alle favorieten, pakte een voorsprong van een halve minuut.

Het UAE-plan moest herzien worden toen met nog 120 kilometer voor de wielen de kopman met een lekke band in de remmen kneep. Omdat de ploegauto's achter het tweede peloton reden, moest Pogacar aanvankelijk verder op een fiets van de neutrale wagen.

Eenmaal terug op een eigen fiets en omringd door ploeggenoten keek de Sloveen tegen een achterstand van een dikke halve minuut op de voorste groep aan. Daar maakten de mannen van Van der Poel tempo. Een flinke inspanning bracht Pogacar terug bij de voorsten.

Wandelende Van der Poel

Maar na het bereiken van het befaamde Bos van Wallers kreeg op zijn beurt Van der Poel te maken met het noodlot. Koersend in het wiel van de tempo makende Van Aert reed de winnaar van de afgelopen drie edities van de Hel van het Noorden lek. Hij kreeg een fiets van ploeggenoot Jasper Philipsen, maar daar kon hij niet mee overweg.

Van der Poel wandelde terug naar zijn eigen tweewieler, waarvan Tibor Del Grosso inmiddels het voorwiel had gewisseld met het zijne, maar de kansen van de Nederlandse troef leken verkeken. Helemaal toen hij nog voor het verlaten van die vermaledijde kasseienstrook na een volgende lekke band nogmaals tot stilstand was gekomen.

Met een nieuwe fiets zette Van der Poel ogenschijnlijk gelaten de strijd voort. Zijn concurrenten waren gevlogen en hadden met nog zo'n 85 kilometer voor de boeg een voorsprong van een kleine twee minuten cadeau gekregen. Nadat ook Van Aert tegen een platte band was aangelopen en Pogacar zijn ideale fiets aangereikt had gekregen, was er een kopgroep van vijf man.

Van Aert slaagde er echter in het gezelschap van de Red Bull-renners Jordi Meeus en Laurence Pithie in om bij Pogacar, Pedersen, Jasper Stuyven, Stefan Bissegger en ploeggenoot Cristophe Laporte terug te keren. Van der Poel volgde in een grote groep, met onder anderen toptijdrijder Filippo Ganna, op een minuut, maar naderde rap.

Gaspedaal

Van Aert greep een lastige kasseienstrook aan om te versnellen. Hij kreeg Pogacar mee. Daarachter vond Van der Poel aansluiting bij de rest van de voormalige kopgroep, maar hij bleef op een halve minuut van het leidende koppel steken en moest toezien hoe de marge stilaan weer groeide.

Op de Camphin-en-Pévèle en Carrefour de l'Arbre, een vier- een vijfsterrenstrook in de laatste twintig kilometer, trachtte Van der Poel seconden terug te winnen. Tevergeefs, want ook bij Pogacar en Van Aert werd het gaspedaal flink ingeduwd.

Met een halve minuut voorsprong draaiden de Sloveen en de Belg als eersten de befaamde wielerbaan in Roubaix op en daar bleek Van Aert nog de meeste energie in de benen te hebben. Hij sprintte over Pogacar heen en won uiteindelijk met een aanzienlijke marge.

De derde plaats op het podium was voor Stuyven uit België, net voor Van der Poel. Met Mick van Dijke (zesde) en Mike Teunissen (tiende) finishten er nog twee Nederlanders in de top tien.

Silvan Dillier, het werkpaard van Alpecin-Premier Tech. De man die urenlang op kop van het peloton sleurt. Koers na koers na koers.

Een ondankbare taak? De 35-jarige Zwitser vindt van niet. "Ik ben gewoon goed in een stevig tempo heel lang volhouden. Dat was aan het begin van mijn loopbaan ook al zo, toen ik nog in de vroege vluchten zat. En nu doe ik het tegenovergestelde. Heel lang heel hard op kop rijden van het peloton om de vluchters onder controle te houden, zodat ons team de koers kan winnen. Jezelf wegcijferen voor Mathieu is ook prachtig."

Parijs-Roubaix live bij de NOS

Parijs-Roubaix voor mannen en vrouwen is zondag vanaf de start om 10.50 uur te volgen via een liveblog op NOS.nl en in de NOS-app.

Vanaf 13.05 uur is de mannenkoers te volgen op NPO1 en via deze livestream. De ontknoping van de vrouwenkoers is vanaf 17.00 uur te zien via deze livestream.

Zondag in Parijs-Roubaix zal dat opnieuw zijn taak zijn, zoals het ook al jaren is in koersen als Milaan-Sanremo en de Ronde van Vlaanderen. Hoewel? Afgelopen weekend verraste Dillier door opeens zelf in de kopgroep plaats te nemen. Dat deed denken aan 2018, toen hij in Parijs-Roubaix vanuit de vroege vlucht zelfs streed om de overwinning.

"Alles viel die dag op zijn plek en uiteindelijk werd ik tweede", vertelt vanuit Zwitserland Dillier, die het destijds in de sprint moest afleggen tegen Peter Sagan. "Het was een van mijn beste resultaten, naast mijn ritzege in de Giro in 2017."

Of Roubaix zijn droomkoers is? "Nou ja, de ene keer kan het de mooiste en gaafste koers zijn die je ooit gereden hebt. De andere keer kan het de vreselijkste dag van je leven zijn. Ik heb het allebei meegemaakt."

Zo werd Dillier tweede in 2018:

De kans op een herhaling van 2018 schat Dillier op minder dan één procent. Sinds hij bij de ploeg van Van der Poel is gekomen, cijfert hij zich met plezier weg. Dat geldt ook voor Oscar Riesebeek, die net als Dillier de aanval heeft ingeruild voor een rol als knecht.

"Als Dillier klaar is, dan kom ik", vertelt de 33-jarige Riesebeek. "Mijn taak is altijd om ervoor te zorgen dat Mathieu als een van de eersten de kasseien opdraait. Maar ook daarvóór zorg ik dat ik altijd bij hem in de buurt ben. Als Mathieu gaat plassen of even naar de auto moet, rijd ik hem door de wind naar voren."

Mathieus 'bodyguard'

Riesebeek wordt ook wel de 'bodyguard' van Van der Poel genoemd. In de klassiekers, maar ook bij WK's heeft de kopman hem graag aan zijn zijde.

"We weten wat we aan elkaar hebben", vertelt Riesebeek over de band met Van der Poel. "Hij weet dat ik me altijd volledig zal wegcijferen voor hem en nooit met een dubbele agenda zal koersen. In de winter train ik ook vaak met hem in Spanje. Dat is ook gewoon gezellig."

Afgelopen winter kwakkelde Riesebeek echter met een infectie, waardoor zijn voorjaar later begon dan gepland. In de Ronde van Vlaanderen deed hij zijn werk, maar afgelopen donderdag werd hij gebeld dat hij niet zou starten in Parijs-Roubaix.

"Jammer, maar dat hoort ook bij wielrennen", aldus Riesebeek. "De ploeg moet met de beste renners starten en de ploegleiding beslist. Ik was er graag bij geweest."

In 2024 en 2025 speelde Riesebeek wél een rol in de triomfen van zijn kopman Van der Poel. "Eigenlijk zou ik bij de eerste zege van Mathieu in 2023 al rijden, maar toen brak ik mijn heup tijdens de verkenning. Daarom was die editie van 2024 voor mij nóg specialer. Helemaal omdat we toen als ploeg bij de eerste kasseistroken al het initiatief namen."

"Op een gegeven moment waren er nog maar veertig renners over. Dat is heel gaaf. Helaas reed ik daarna zelf lek en kwam ik uiteindelijk buiten de tijdslimiet aan bij de finish. Normaal zou ik misschien zijn afgestapt, maar nu wilde ik per se naar Roubaix."

Tot nu toe reden de vrouwen deze wielerklassieker altijd in relatieve rust, een dag vóór de mannen. Er waren op zaterdag wel toeschouwers bij deze koers, die pas sinds 2021 ook voor de vrouwen op het programma staat, maar niet zo massaal als bij de mannen.

Vandaag verandert dat. De vrouwen starten deze zondag direct na de mannen, net zoals bijvoorbeeld bij de Ronde van Vlaanderen. "Ik ga ervan uit dat mensen wel blijven hangen", zegt wereldkampioene Lucinda Brand.

De reden dat vrouwen nu op dezelfde dag starten, is mede om logistieke redenen, zo blijkt uit verklaringen van organisator ASO. Zo hoeven de wegen rondom Lille nu niet meer twee dagen geblokkeerd te zijn.

Wat betekent het voor Brand dat er geen onderscheid in dagen meer wordt gemaakt? Ze denkt dat het de koers sportief zal beïnvloeden. "Je kan niet uitwijken naar de randen als er publiek staat."

Lekke band op de loer

Voorheen reden wielrensters het liefst in de strook zand naast de kasseien. Dat is minder hobbelig en maakt de kans op een lekke band kleiner. Nu zullen ook zij aan het lastigere parcours moeten geloven.

Dat maakt het nog wat uitdagender, denkt Brand, die op bijna alle 33 stroken heeft getraind. "Ach, iedereen moet met hetzelfde dealen. Het gaat erom wie er het handigst mee omgaat. Ik kan dat ook wel, maar ik kon ook goed de kantjes opzoeken en dan spaar je toch wel energie."

Brands ploeg Lidl-Trek heeft alvast gezorgd voor iets bredere banden voor meer stabiliteit op die wiebelige kasseien. Ook hebben de fietsen een speciale extra binnenband. "Als we lek zouden rijden, hebben we daar nog wat support van en hoeven we niet direct af te stappen. Die band kan er ook niet zomaar afvliegen, want dan verlies je controle."

Slok op?

Meer toeschouwers betekent ook meer adrenaline, en mogelijk meer stress. Wat doet 'aanmoediging' langs de kant met koersgedrag? Zeker als de kans groter is dat mensen al een slok op hebben?

"Het brengt natuurlijk heel wat sfeer, maar je hebt er ook wat dwazen tussen zitten uiteraard", zegt Brand, die daar ervaring mee heeft. "Als je ergens op een klim langzaam rijdt, komt de alcoholgeur je tegemoet. Maar uiteindelijk denk ik dat we vooral heel blij moeten zijn dat er zoveel mensen op afkomen."

Kijk live naar Parijs-Roubaix bij de NOS

De NOS zendt de vrouwen- en mannenkoers live uit. De livestream voor de vrouwen begint om 16.50 uur en volg je via deze stream. Die van de mannen start om 13.05 uur en volg je via deze stream.

Livestreams zijn ook gemakkelijk op je televisie te bekijken. Installeer daarvoor de NOS-app op je toestel of kastje van je tv-aanbieder. Ziggo-abonnees kunnen ook zappen naar kanaal #160.

De koers is voor de vrouwen korter (148 kilometer versus 259 kilometer bij de mannen), maar de finish is hetzelfde - en daar stond altijd al voor beide groepen veel publiek: de wielerbaan van Roubaix.

Brand kwam vorig jaar als 38ste over de streep en werd in 2022 al eens derde. Lorena Wiebes (derde) en Marianne Vos (vierde) waren in 2025 de beste Nederlandse vrouwen.

Wie dit jaar de helse wielerklassieker op haar naam schrijft, is raden. Vos staat ook dit jaar weer aan de start, maar zonder haar vader Henk, haar trouwste fan die onlangs op 78-jarige leeftijd overleed.

Ook Pauline Ferrand-Prévot zal erop gebrand zijn haar titel te verdedigen. De Franse olympisch kampioene mountainbiken van Visma-Lease a Bike kwam vorig jaar verrassend als eerste over de streep.

Jongste eindwinnaar

De jonge Seixas won deze week drie van de zes etappes en had een voorsprong van tweeëneenhalve minuut te verdedigen op nummer twee Florian Lipowitz (Red Bull-Bora-Hansgrohe).

Die voorsprong kwam niet in gevaar en daarmee werd hij de jongste eindwinnaar ooit van de Ronde van het Baskenland en de eerste Franse renner die een meerdaagse wedstrijd won op het hoogste niveau sinds Christophe Moreau in 2007.

In de rit van 136 kilometer van Goizper-Antzuola naar Bergara, met zes gecategoriseerde beklimmingen, vormde zich een grote kopgroep met onder andere Marc Soler, Mattias Skjelmose, Ben Healy. Later werd ook Tobias Halland Johannessen naar voren gereden door zijn ploeggenoten van Uno-X Mobility, in de jacht op een podiumplaats.

Toptalent

Lipowitz deed daarachter pogingen om Seixas aan te vallen, maar het jonge toptalent gaf geen krimp. Op weg naar de top van de Elosua, met nog 57 kilometer te gaan, liet hij zijn concurrenten achter. Een vierde dagsucces kwam er echter niet. Zijn opmars richting de kopgroep stokte, maar Seixas reed de etappe zonder problemen uit.

Ondertussen sloeg de ook pas 20-jarige August vooraan zijn slag. Op de laatste klim ging de Amerikaan, die ook al een etappe won in de Ronde van Valencia, ervandoor uit de kopgroep en hij werd niet meer bijgehaald. Raúl García werd tweede, voor Van den Broek van Picnic PostNL.

Johannessen finishte als achtste en stootte Primoz Roglic van het eindpodium.

Seixas heeft met alleen nog de slotrit voor de boeg een voorsprong van 2.30 minuten op Lipowitz in het algemeen klassement.

Het duo had zich in de bergrit met start en finish in Eibar op de voorlaatste klim losgemaakt van de rest. Javier Romo (Movistar) leek te kunnen volgen, maar ging ongelukkig onderuit en werd uiteindelijk derde.

Met acht beklimmingen, waarvan drie van de eerste categorie, in 176 kilometer was de rit aangemerkt als de zwaarste van de week. Primoz Roglic en Lipowitz begonnen eraan als naaste belagers van Seixas en hoopten de jongeling van Decathlon CMA CGM onderweg uit te putten.

De mannen van Red Bull-Bora-Hansgrohe hadden weinig succes met de aanvalspogingen. Op de steile Izua (4 kilometer aan gemiddeld 9,2 procent) kon alleen Seixas volgen toen Lipowitz weer eens aanviel. Roglic moest passen, net als de overige klassementsmannen.

Seixas had het even zwaar in het wiel van de Duitser, maar probeerde hem waar hij kon onder druk te zetten. Bij de licht oplopende aankomst in de industriestad probeerde Lipowitz het met een lange sprint, Seixas wachtte op het juiste moment en sprintte eenvoudig naar de zege.

Lastige slotetappe

Op de slotdag van de Ronde van Baskenland wacht een korte (136 kilometer) explosieve bergrit. Als Seixas zijn ruime voorsprong met succes verdedigt, zorgt hij voor een zeldzaam Frans succes in de WorldTour.

Christophe Moreau was in 2007 de laatste Franse renner die zegevierde in een meerdaagse wedstrijd op het hoogste niveau. De veteraan won toen voor de tweede keer het Criterium du Dauphiné.

Visma-Lease a Bike kreeg twee weken geleden een bericht van de internationale wielerfederatie UCI dat het verboden is om het systeem van Gravaa, zoals de naam van de producent luidt, te gebruiken in races in 2026.

Het bandendruksysteem geeft de renner al fietsend de mogelijkheid om de druk in de banden aan te passen. Met een druk op de knop kan er wat lucht uit of wat lucht bij. Dat is van grote waarde in een kasseienklassieker als Parijs-Roubaix, waar renners kasseistroken afwisselen met asfaltwegen.

Mathieu Heijboer, hoofd performance binnen Visma-Lease a Bike, laat aan de NOS weten: "We hebben de laatste twee jaar met Gravaa gewerkt en dat product hebben we doorontwikkeld. We hebben er veel mee gereden en getest. Een kleine twee weken geleden hebben we plots een brief gehad dat het systeem verboden is door de UCI. Dan houdt het ineens op."

'Aanzienlijk voordeel'

Wielerbond UCI schrijft in een reactie dat "het fundamentele principe van de UCI-reglementen met betrekking tot de ontwerpvoorschriften voor wielermateriaal dat er geen al te grote technologische ongelijkheid mag bestaan tussen renners en/of teams".

"In dit geval heeft slechts één team toegang tot deze technologie, terwijl andere teams niet de mogelijkheid hebben gehad om deze aan te schaffen. In een wedstrijd met kasseiensectoren geeft dit dat team een aanzienlijk voordeel.

Het is essentieel dat de UCI de hoogste norm van eerlijkheid tussen renners en teams handhaaft door materiaal te beperken dat niet beschikbaar is voor iedereen die het zou willen gebruiken, met name wanneer het een aanzienlijke invloed heeft op de prestaties. Het is de taak van de UCI om dit te reguleren om ervoor te zorgen dat het sportveld eerlijk blijft en dat het spektakel op zijn ware waarde kan worden gewaardeerd."

Parijs-Roubaix live bij de NOS

Parijs-Roubaix voor mannen en vrouwen is zondag vanaf de start om 10.50 uur te volgen via een liveblog op NOS.nl en in de NOS-app.

Vanaf 13.05 uur is de mannenkoers te volgen op NPO1 en via deze livestream. De ontknoping van de vrouwenkoers is vanaf 17.00 uur te zien via deze livestream.

De regels schrijven voor dat materiële innovaties commercieel beschikbaar moeten zijn op het moment van de race. Alleen dan is het toegestaan om zo'n systeem te gebruiken. Volgens Visma is dat het geval.

De UCI ziet het echter anders: "In dit specifieke geval, na enkele weken van analyse na het faillissement en de stopzetting van de activiteiten in januari 2026 van zowel Gravaa B.V. als Gravaa Production B.V., duidelijk geworden dat het onmogelijk is om dit materiaal commercieel te verkrijgen."

Half maart reed de Nederlandse ploeg in de kasseienkoers Grand Prix van Denain nog gewoon met het bandendruksysteem. Maar in het derde monument van het jaar, de wedstrijd naar de wielerbaan in Roubaix, mag dat dus niet. Volgens de ploeg is dat een flink nadeel.

Heijboer: "Er zijn heel veel testen gedaan op de kasseien en als je met lage druk over de kasseien kan rijden en daarna met hoge druk op asfalt, is dat natuurlijk significant. Maar daarnaast heb je ook nog de situatie dat als je lek rijdt, de band zichzelf dicht en daarna weer terug oppompt. De factor pech wordt kleiner, dat heeft het systeem al bewezen in het verleden."

Vorig jaar won Ferrand-Prévot de wedstrijd naar Roubaix bij de vrouwen. Van Aert, die altijd gezien wordt als kanshebber, eindigde als vierde. Mathieu van der Poel, de Alpecin Premier-Tech-renner die de laatste drie edities in Roubaix won, rijdt niet met het bandendruksysteem.

Verbazing

Heijboer is behoorlijk verbaasd dat de UCI zo kort voor Parijs-Roubaix met de verbanning komt. "Aan de voorkant is er nooit contact geweest met ons. Ze geven aan dat het bedrijf failliet is geweest, dat dat de reden is. Maar vrij snel daarna is er een doorstart gemaakt. Alle spullen zijn gewoon commercieel verkrijgbaar en dat is de voorwaarde om aan de regels te voldoen."

"We staan nu machteloos", aldus Heijboer. "Want dit is niet iets wat je in een week weer omdraait. Wij gaan hier nog protest tegen indienen. Alleen de realiteit is dat voor je een antwoord krijgt en er serieus naar gekeken is, je twee tot vier weken verder bent. Dus wij hebben geen andere keuze dan het te accepteren."

Een week na de Ronde van Vlaanderen, waar hij werd verslagen door wereldkampioen Tadej Pogacar, kijkt Van der Poel uit naar de kasseien. "Ik heb er zin in. De wedstrijd ligt ons als ploeg goed."

Maar in de 'Hel van het Noorden', zoals de wedstrijd naar Roubaix wordt genoemd, krijgt Van der Poel zoals zo vaak de duivelse alleskunner Pogacar achter zich aan.

Weer tegen Pogacar?

In het heuvelachtige Vlaanderen wist Van der Poel dat het moeilijk ging worden tegen Pogacar. Op de vlakke plattelandswegen ook, maar nu ligt dat iets anders.

"Misschien is het voor hem iets moeilijker om het verschil te maken", zegt Van der Poel over Pogacars deelname. "Maar we moeten tegenwoordig niet gek opkijken van wat hij doet. In Sanremo maakt hij ook het verschil waar het vroeger niet kon. Ik denk dat hij medetopfavoriet is."

In de editie van vorig jaar viel Van der Poel al op 87 kilometer van de finish voor het eerst aan, waarna Pogacar het probeerde met nog 70 kilometer te gaan. Ze bleven samen over en leken aan elkaar gewaagd. Tot Pogacar uit de bocht vloog.

"We gingen heel snel en hij schatte een bocht een beetje verkeerd in", blikte Van der Poel terug op die val. "Als dat niet was gebeurd, was het moeilijk geweest om elkaar te lossen. Dat is waar de koers om draait. Het is moeilijk maar niet onmogelijk om elkaar te lossen."

Daar zal het zondag om draaien: wie kan wie eraf rijden? Wie maakt als eerste een fatale fout? "Ik hoop niet dat ik op een vlakke kasseistrook uit het wiel wordt gereden", lacht Van der Poel.

De vierde kassei

Spannender dan in De Ronde gaat het sowieso worden. Van der Poel: "Je hebt meer favorieten dan in de Ronde van Vlaanderen. In Vlaanderen was het afgelopen jaren vrij duidelijk dat Pogacar de sterkste was. Ik hoop dat het een ander verhaal is in Roubaix."

Alleen Tom Boonen en Roger De Vlaeminck wonnen Roubaix ooit vier keer. Daar kan Van der Poel zich bij voegen als hij zondag na zijn overwinning zijn vierde kassei de lucht in kan tillen. "Ik vond drie keer op rij al heel bijzonder. Het zou heel mooi zijn als dat een vierde keer lukt."

Parijs-Roubaix live bij de NOS

Parijs-Roubaix voor mannen en vrouwen is zondag van 's ochtends vroeg te volgen via een liveblog op NOS.nl en in de NOS-app.

Vanaf 13.05 uur kun je de mannenkoers volgen via deze livestream en vanaf 17.00 uur de ontknoping van de vrouwenkoers via deze livestream. Parijs-Roubaix is ook live te volgen op televisie, vanaf 13.10 uur op NPO1.

Met nog 110 kilometer voor de boeg in een rit met liefst acht klimmetjes ontstond een sterke vluchtgroep van zo'n dertig renners.

Brandon McNulty reed een tijd voor de kopgroep uit, maar toen hij op veertig kilometer van de meet werd gegrepen, was de rust voorbij.

Teruggehaald

Velen probeerden weg te springen en op de laatste klim lukte Aranburu en Johannessen dat. In de slotmeters werden zij toch weer achterhaald, maar Aranburu won alsnog de sprint.

Klassementsleider Paul Seixas werd achtste en pakte nog wat tijd op zijn concurrenten. In het algemeen klassement staat Primoz Roglic tweede op 2.19, Florian Lipowitz is op 2.28 de nummer drie.

De Ronde van het Baskenland duurt tot en met aanstaande zaterdag.

Merckx viel in december 2024 van zijn fiets, waarbij hij een gebroken heup opliep. Sindsdien heeft de Belg klachten aan zijn heup en moest hij al meerdere operaties ondergaan.

Vorige week maandag is Merckx opnieuw opgenomen in het ziekenhuis en komende maandag wacht een nieuwe ingreep. "Ik had ongelofelijk veel pijn", zegt hij tegen Het Nieuwsblad. "Men heeft geprobeerd het probleem te verhelpen met een zware antibioticakuur, maar die slaat niet helemaal aan. Vermoedelijk gaan ze me nu opnieuw opereren op maandag, een soort spoeling."

"Ik weet zelfs niet meer de hoeveelste ingreep het inmiddels is, de zevende of de achtste al. Het gesukkel mag nu gaan stoppen, het hangt mijn voeten uit."

"Het is een heel pittige periode geweest", zegt Vos. "Het was fijn én belangrijk om de afgelopen weken bij mijn familie te zijn. Deze week heb ik geprobeerd het normale leven weer op te pakken en daar is de fiets natuurlijk een belangrijk onderdeel van."

De Ronde kwam te vroeg, maar niet Roubaix, waar ze start aan de zijde van winnares van vorig jaar Pauline Ferrand-Prévot. "Parijs-Roubaix is een heel mooie koers en is altijd een groot doel geweest. Ik kijk er dus ook naar uit om zondag weer met het team aan de start te staan."

"Vanaf het moment dat je hier bent en de verkenning gaat doen, is het gewoon heerlijk om hier te zijn. Ook al voelen de kasseistroken als een marteling, de weg die leidt naar de Vélodrome in Roubaix is prachtig. De koers is zo uniek in de wielersport. Ik vind het geweldig."

Parijs-Roubaix live bij de NOS

Parijs-Roubaix voor mannen en vrouwen is zondag van 's ochtends vroeg te volgen via een liveblog op NOS.nl en in de NOS-app.

Vanaf 13.05 uur kun je de mannenkoers volgen via deze livestream en vanaf 17.00 uur de ontknoping van de vrouwenkoers via deze livestream. Parijs-Roubaix is ook live te volgen op televisie, vanaf 13.10 uur op NPO1.

Vanwege de gezondheid van haar vader koerste Vos dit jaar pas twee keer. Half januari had ze aangekondigd dat het begin van het wielerseizoen te vroeg kwam. Ook had Vos al (om meerdere redenen) het crossseizoen overgeslagen.

Vos begon haar seizoen uiteindelijk pas op 7 maart in Strade Bianche (zevende plek) en een week later in de Trofeo Alfredo Binda (zesde plek). Daarna stonden Milaan-Sanremo, Dwars door Vlaanderen en de Ronde van Vlaanderen in haar agenda, maar door die koersen ging voor haar een streep.

Na Parijs-Roubaix (12 april) staat Vos ook op de voorlopige startlijst van de Amstel Gold Race (19 april). Later in het jaar rijdt ze nog de Vuelta (start 3 mei) en de Tour de France (start 1 augustus).