Die woorden sprak de 24-jarige coureur na zijn tweede plaats in de tweede etappe van de Ronde van België van donderdag. Een resultaat dat Kooij goed deed. "Gisteren maakten we wat foutjes, maar vandaag heb ik mijn sprint kunnen rijden. Tweede in dit veld is niet slecht."

Tim Merlier was een maatje te groot voor de Nederlandse spurter, maar hij hield Jasper Philipsen, tienvoudig ritwinnaar in de Tour, wel achter zich. "Je kunt een hoop zien in trainingen en andere data, maar uiteindelijk tellen de koersen. Dan is het lekker om zo terug te komen."

Kooij verruilde na het vorige seizoen Visma-Lease a Bike voor Decathlon-CMA CGM. Bij de Nederlandse formatie kwam het sprintkanon door de focus op klassementsrenner en tweevoudig Tourwinnaar Jonas Vingegaard niet in aanmerking voor een optreden in de Ronde van Frankrijk. En dus koos de Numansdorper eieren voor zijn geld.

Mentaal lastig

Door het opgelopen virus liet het debuut voor zijn nieuwe werkgever echter lang op zich wachten. "Het was een virus waardoor ik vooral heel erg vermoeid was. Erg frustrerend. Ik ben wel gewend om af en toe een paar dagen ziek te zijn, maar dit hield heel erg lang aan."

"Mentaal was het lastig. We maakten telkens plannen om terug te komen, maar als dat dan een paar keer niet lukt... Toen heb ik gezegd: eerst herstellen en weer opbouwen, zonder er een datum op te plakken."

Pas op 28 mei verscheen Kooij in de Boucles de la Mayenne voor het eerst in het Decathlon-shirt in een wedstrijd. Een dag na de proloog sprintte hij in de eerste etappe meteen naar de winst. "Die eerste koers was erg belangrijk", blikt hij met tevredenheid terug.

Dat geldt ook voor zijn verrichtingen in de Ronde van België, al blijft hij wel realistisch. "Dit is nog niet de Ronde van Frankrijk, hè. Maar de trainingsarbeid die ik de afgelopen maanden heb kunnen doen, is echt wel voldoende om in goeden doen in Barcelona aan de start te staan."

Mooie combinatie

In de Catalaanse stad gaat de Tour op 4 juli van start met een ploegentijdrit. Daar zal naar verwachting ook de Fransman Paul Seixas zijn opwachting maken in de Decathlon-gelederen. Het 19-jarige wonderkind bewees dit voorjaar als een van de weinigen in het peloton zich te kunnen meten met de vaak ongenaakbare Tadej Pogacar.

De vraag rijst natuurlijk of dat bij de Franse formatie wel kan: een supertalent voor het klassement en een van de beste spurters van het peloton in één Tourploeg. "Ik denk het wel", is Kooij optimistisch. "Ik denk dat het een mooie combinatie is."

Wat Kooij betreft komt zijn Tour-debuut dus niet in het gedrang, al zal hij het dan wel misschien met wat minder hulp in de slotfases moet stellen. "Hoe dat eruit zal zien is lastig te zeggen. Maar met een kleinere sprinttrein kan het ook. Zeker."

Besluit na Ronde van België

Na de Ronde van België maakt Decathlon de Tourselectie bekend. Zeker lijkt dat Paul Seixas daartoe behoort, het 19-jarige talent dat begin mei al aankondigde voor het eerst zijn opwachting te zullen maken in de Tour.

De Fransman kwam in de Ronde van de Auvergne-Rhone Alpes echter zwaar ten val en moest opgeven. De Nederlandse renner Daan Hoole maakte het van dichtbij mee en praat erover in de meest recente NOS Wielerpodcast.

De Italiaanse UAE-renster kwam na een korte solo alleen aan in het snikhete Locarno en reed de 32-jarige De Vries uit de leiderstrui.

Woensdag was het een onewomanshow op het podium. Etappewinnares De Vries kreeg na afloop ook de leiders-, punten- en bergtrui om haar schouders gehangen. Al die plichtplegingen en haar eerste profzege zorgden voor veel adrenaline en naar eigen zeggen een korte nacht.

Met de besten mee

De Nederlandse renster van Visma Lease-a-Bike kon lang met de besten mee, maar loste in een afdaling op 12 kilometer van de finish. Longo Borghini liet haar rivalen daarna achter op een klimmetje. Katarzyna Niewiadoma en Marlen Reusser reden nog verkeerd.

In het algemeen klassement heeft Longo Borghini 0.27 voorsprong op nummer twee, de Britse Lauren Dickson. De Vries is nog wel de beste Nederlandse op de negende plek, op 1.37 van de Italiaanse.

Het was geen makkelijk besluit voor het management van Visma-Lease a Bike. Of toch ook wel.

"Het is een enorme domper", vertelde Mathieu Heijboer, performance manager van de ploeg en persoonlijk trainer van Van Aert, in Langs de Lijn En Omstreken.

"Wout is onvervangbaar. Niet alleen als renner in koers, bergop of op het vlakke. Hij is in staat zelf te winnen of Jonas te helpen. Maar dat niet alleen, want hij is ook een inspirator en een echte leider. Sinds 2019 is hij er altijd bij geweest."

Dit voorjaar loste Van Aert nog een langgekoesterde wens van zichzelf en de ploeg in door Parijs-Roubaix te winnen. Na een rustperiode en een hoogtestage zou hij in de Tour Auvergne-Alpes Rhône zijn Tourvorm aanscherpen.

De wond op zijn elleboog, na een onschuldige valpartij tijdens de training thuis, leek een kleinigheid. Maar dat was het niet. Een ontsteking broeide onderhuids, werd mogelijk verergerd tijdens de ploegentijdrit in de Tour Auvergne-Alpes Rhône en dwong hem na nog wel een ritzege in de massasprint tot een voortijdig vertrek op zondag.

"Gelukkig gaat het nu beter dan in het weekend", aldus Heijboer. "Aanvankelijk was er geen reden tot paniek. De wond was wel ontstoken en er was behandeling vereist. Ons medische team heeft in samenspraak met het ziekenhuis in Herentals kort op de bal gezeten. In het weekend ging het zeker niet goed."

Ziekenhuis

"Wout heeft van maandag op dinsdag in het ziekenhuis gelegen. Daar is de wond operatief schoongemaakt en vervolgens moest hij een nacht ter observatie blijven. Ook heeft hij een antibioticakuur gekregen en die lijkt aan te slaan. De gezondheid van Wout staat nu voorop."

Wout van Aert won liefst tien etappes in de Tour de France en vrijwel allemaal waren ze memorabel. Deze vijf herinner je je vast nog:

Ook sportief was de beslissing om Van Aert uit de Tourselectie te halen een logische uitkomst. "In deze situatie is het onmogelijk om nog op een goed niveau te raken. Deze periode was bedoeld voor hem om nog een stap te zetten, maar de komende tijd zal hij niet eens op de fiets zitten."

De invloed van Van Aert bij Visma-Lease a Bike is moeilijk te overschatten. Hij is kopman, uithangbord, inspirator, leider en meesterknecht. Niet voor niets beschikt Wout van Aert over een contract voor 'het (sportieve) leven' bij de ploeg.

Gehaald als kopman voor de voorjaarsklassiekers ontpopte Van Aert zich vooral in de Tour de France als winnaar en meesterknecht, een alleskunner die angst inboezemt in het peloton.

Behalve als afmaker speelde Wout van Aert ook vaak een sleutelrol in de eindzeges van kopman Jonas Vingegaard. Bekijk hier enkele voorbeelden:

Het mag duidelijk zijn: Van Aert is niet te vervangen. Dat beseft Heijboer ook.

"Vervanger is een verkeerd woord", vindt Heijboer. "Dat geeft ook veel te veel druk. Een renner als Wout is uniek. Ons team is sterk in de breedte, veel renners die niet misstaan in de selectie. Maar het zal altijd een ander type zijn en dus zullen we in sommige ritten onze strategie moeten aanpassen. Maar daar hebben we nog even voor."

Op 23 juni wordt de definitieve selectie bekend gemaakt. "Ik ben nu in Tignes met de coaches en de kern en daar hebben we veel gesprekken over. We zijn er vrijwel uit wie het wordt. Maar er zijn ook deze week nog wedstrijden, waar we goed naar kijken. We hebben een kort lijstje. Of er ook een Nederlander op staat? Dat zou zomaar kunnen."

Wie kiest Visma-Lease a Bike als vervanger voor Van Aert?

Voorlopige Tourselectie Visma-Lease a Bike: Jonas Vingegaard, Matteo Jorgenson, Victor Campenaerts, Bruno Armirail, Edoardo Affini, Per Strand Hagenes, [vervanger van Wout van Aert]

Mogelijke vervangers bergop:

Mogelijke alternatieven als afmaker:

Met een paar korte, steile klimmetjes in de laatste kilometers leek dit op papier een dag voor klassieke punchers. Daar dacht Pogacar anders over.

De eerzuchtige Sloveen begon op 72 kilometer van de finish - ogenschijnlijk onbedoeld - aan een solo en hield dat vol tot het einde. Richard Carapaz werd tweede op 2.14 minuten, Andrea Bagioli derde op 2.29. Wilco Kelderman werd zevende op ruim vier minuten.

"Dit was zeker niet het plan", bevestigde Pogacar na afloop. "Maar uiteindelijk heeft het gewerkt, dus dat is mooi."

Van der Poel

Mathieu van der Poel, die zijn eerste koers sinds Parijs-Roubaix reed, werd 34ste op 13.34. Donderdag en vrijdag zal hij voor zijn kans mogen gaan.

Nog voor de voet van de langste klim van de dag (4,2 kilometer à 7,2 procent) reed Pogacar in zijn eentje naar de al vroeg gevluchte Fredrik Dversnes, pakte de bonificatieseconden en sloeg meteen een gat van ruim een halve minuut op een groep met andere kandidaten voor de eindzege als Primoz Roglic, Richard Carapaz en Matthew Riccitello.

Op de top van de klim was die voorsprong al ruim een minuut op de achtervolgers, waar ook Kelderman en Tiesj Benoot (op zijn eerste koersdag van het jaar na een lange revalidatie van een rugoperatie) bij aansloten.

Benoot hoopt nog altijd in de Tour de France te kunnen starten in dienst van Paul Seixas, maar zal zich in Zwitserland moeten tonen.

Van der Poel reed op nog grotere afstand en kon zijn benen sparen voor de komende dagen.

Carapaz en Bagioli ook solo

Terwijl Pogacar zijn voorsprong - zoals we dat van hem kennen - stabiliseerde op ruim een minuut, leken de achtervolgers zich al bij de situatie neer te leggen.

Carapaz vond nog wel wat vechtlust en ging in zijn eentje in de tegenaanval, maar hij kon niet voorkomen dat Pogacar op de finish ruim twee minuten van hem weggereden was.

Carapaz' solo van ruim 50 kilometer leverde hem wel de tweede plaats op.

Man van de streek Andrea Bagioli kwam luid toegejuicht ook in zijn eentje over de streep, op 2.29.

Het verschil van Pogacar met alle andere renners is al meer dan vier minuten. De wereldkampioen boekte zijn 12de overwinning in slechts 15 koersdagen.

De Vries boekt eerste profzege

Eerder op de dag won Femke de Vries de openingsrit van de Ronde van Zwitserland voor vrouwen. De 32-jarige klimster van Visma-Lease a Bike, vorige week nog zesde in het eindklassement van de Giro, klopte Lauren Dickson in een sprint.

Dicksons kopvrouw, Demi Vollering, slaat de Ronde van Zwitserland over.

Max Kanter, die perfect werd gelanceerd door Mike Teunissen, werd derde. Arvid de Kleijn was de beste Nederlander op plek zes. Olav Kooij kwam er in de sprint niet aan te pas. Hij werd 22ste, een plek voor topsprinter Jasper Philipsen.

Druk op Kooij

Voor Kooij staat er veel op het spel in de Ronde van België. De topsprinter maakte deze winter de overstap van Visma-Lease a Bike naar het Franse Decathlon-CMA CGM om eindelijk eens de Tour de France te kunnen rijden.

Een hardnekkig virus hield hem echter tot begin mei aan de kant. En in de tussentijd ontpopte binnen het team het Franse wonderkind Paul Seixas zich tot een serieuze kandidaat voor het podium in de Tour. Beide zouden een reden kunnen zijn voor de Franse formatie om Kooij niet naar de Tour te sturen.

Bij zijn comeback in de kleine Franse rittenkoers Boucles de la Mayenne won Kooij meteen twee massasprints. In de Ronde van België is het kaliber aan topsprinters met mannen als Jasper Philipsen, Merlier, Girmay en De Kleijn echter een stuk hoger.

Herregodts strandt op 200 meter van streep

Op voorhand twijfelde niemand aan een massasprint in Scherpenheuvel, de woonplaats van de vermaarde Belgische wielercommentator Michel Wuyts.

Diens landgenoot Rune Herregodts dacht daar anders over. De Vlaamse tijdrijder van UAE-Emirates vertrok op 20 kilometer van de finish en hield het tot 200 meter voor de streep vol.

Teunissen trok de sprint aan met zijn Duitse ploeggenoot Kanter in zijn wiel, Girmay ging daar met krachtige pedaalslagen overheen, maar in de laatste meters kwam Merlier nog bijzonder dichtbij.

De finishfoto bewees echter dat de jump van de Belg net iets te laat kwam.

Het peloton kreeg rond het Italiaanse Sondrio een heuvelrit (109,3 kilometer) met in de staart pittige klimmetjes voor de kiezen. Tien rensters, onder wie De Vries, Karlijn Swinkels, Thalita de Jong en Nienke Vinke, wisten weg te rijden.

De elitegroep, met daarin Marlen Reusser, Elisa Longo Borghini, Juliette Labous, Kimberley Le Court en Kasia Niewiadoma, liet het begaan.

Net iets meer over

De Vries, Dickson en Urska Zigart reden op dertig kilometer van de meet weg. Zigart moest lossen in de afdaling, waarna De Vries net iets meer over had in de laatste meters.

De Vries toonde in de Giro d'Italia ook al goede vorm met een zesde plaats in het eindklassement.

De Belg, dit seizoen winnaar van de klassieker Parijs-Roubaix, kwam een paar dagen voor de Tour Auvergne-Rhône-Alpes van vorige week ten val in een training. Tijdens de etappekoers raakte zijn wond aan de elleboog ontstoken.

Van Aert stapte na vijf etappes af en liet de wond verzorgen in het ziekenhuis. Na overleg binnen de ploeg is besloten dat volledig herstel prioriteit heeft.

"Dit is een grote teleurstelling", zegt Van Aert op de website van zijn team. De Tour de France was een van mijn grote doelen dit seizoen. Mijn elleboog is nog niet voldoende hersteld. Ik richt me op het herstel en wil later in het seizoen weer op mijn best zijn."

De Tour de France start op 4 juli in Barcelona.

Er stonden zondag vier Alpencols op het menu, met een aankomst op de ruim elf kilometer lange Solaison (9 procent gemiddeld). Del Toro, zaterdag al winnaar van de zevende etappe, ging er acht kilometer onder de top vandoor en bleef weg.

Tuckwell raakte zijn leiderstrui kwijt, maar de Australiër eindigde nog wel knap op de tweede plaats in het eindklassement. Ayuso, tweede in de etappe, eindigde als derde in het klassement.

Leider moet lossen

Lidl-Trek zorgde er op de eerste twee beklimmingen voor dat het peloton aardig werd uitgedund. Daarna ging de focus op Plateau de Solaison - Brison, waar de aankomst lag. Op de slotklim moest klassementsleider Tuckwell vrij snel lossen.

Op negen kilometer van de streep voelde Del Toro zijn moment gekomen. Hij viel aan, niemand kon volgen. In zijn eentje nam hij steeds meer afstand, achter hem bleven de overige klassementsmannen nog een tijdje samen. Voor Ayuso ging de achtervolging niet snel genoeg en hij ging op zoek naar de leider. Del Toro zat veertig seconden voor hem en Ayuso kwam geen tel dichterbij.

Tegenvaller Seixas

Voor Paul Seixas verliep het slotstuk van de ronde dramatisch. De tiener, vooraf beschouwd als een grote kanshebber, ondervond veel hinder van zijn val van zaterdag.

De jonge Fransman, die de afgelopen maanden grote indruk maakte, stond met armen en knie in het verband gehavend aan de start van de slotrit. Een dik uur na de start was het voor Seixas genoeg en stapte hij in de volgwagen; niet de door hem gewenste voorbereiding op de Tour de France.

De 27-jarige Aeberhard, die zaterdag de eerste WB-overwinning uit zijn loopbaan boekte, was zondag in de finale een maatje te groot, helemaal nadat Ross Cullen van de baan was gevlogen.

Brink klom na de start van de vierde naar de tweede plaats, maar Aeberhard bleef buiten bereik. De 22-jarige Nederlander had vorige week wel de eerste race van het wereldbekerseizoen in Sarrians gewonnen.

Geen finaleplaatsen voor Kimmann

Niek Kimmann bleef net als op zaterdag in de halve finales steken. De olympisch kampioen van 2021, die lang aan de kant stond vanwege een ontstoken hartspier, reed dit weekeinde voor het eerst in twee jaar weer een WB-wedstrijd.

EK BMX Racing in 2028 op Papendal

De Europese Kampioenschappen BMX Racing vinden in 2028 plaats op nationaal sportcentrum Papendal, als onderdeel van het Dutch Cycling Festival. Ook het congres van de Europese Wielerunie (UEC) wordt dat jaar op en door sportcentrum Papendal georganiseerd.

Het Dutch Cycling Festival is een reeks nationale en internationale topsportevenementen, die over het hele land worden verspreid. Met de evenementen viert wielerbond KNWU dat jaar het 100-jarig bestaan.

Laura Smulders slaagde er bij de vrouwen niet in haar dertigste wereldbekerzege te boeken. De wereldkampioene van 2018 werd in de finale zesde. Smulders had zaterdag nog haar achtste WB-zege op Papendal geboekt.

Ver buiten podium

Zondag kwam Smulders er in de finale niet aan te pas en kwam ze geen moment in de buurt van een podiumplaats. Smulders, na vier wedstrijden derde in het wereldbekerklassement, was de enige Nederlandse in de eindstrijd. Michelle Wissing strandde in de halve finales.

De Britse wereldkampioene Bethany Shriever was in de finale een klasse apart en hield olympisch kampioene Saya Sakakibara overtuigend achter zich. De Australische Sakakibara werd zaterdag nog gediskwalificeerd, omdat ze in de halve finales zonder een chip voor de tijdwaarneming had gereden.

De wereldbeker gaat pas na de zomer verder. In juli volgen de wereldkampioenschappen in Brisbane.

De intussen 30-jarige Kimmann werd zevende in zijn halve finale en liep zo een finaleplek mis. De succesvolste BMX'er van Nederland hoopt in juli naar het WK in Australië te gaan.

De 22-jarige Jaymio Brink haalde de finale wel: hij reed naar een tweede plek achter de Zwitser Loris Aeberhard, die zijn eerste wereldbekeroverwinning boekte. Tim Goossens greep in zijn eerste finale op WB-niveau net naast brons.

Zege Smulders

Bij de vrouwen won thuisfavoriet Laura Smulders. Voor de achtste keer in haar rijke loopbaan won zij een wereldbekerwedstrijd in Papendal. De wereldkampioene van 2018 was een klasse apart in de finale.

"Ik worstelde de hele dag een beetje en was daardoor onzeker over mijn start. Ik begon aan de buitenkant, maar was al die meiden voor bij de eerste bocht. Dit was super", lachte Smulders.

Saya Sakakibara, de olympisch kampioene van Parijs die de laatste drie jaar de wereldbeker won, mocht niet in de finale starten omdat in de halve finales een chip voor de tijdwaarneming op de fiets van de Australische ontbrak.

Het was Wiebes' eerste wedstrijd nadat ze uit de Giro was gezet vanwege een te lichte fiets. "Het zorgde voor extra motivatie voor vandaag", zei winnares na afloop. "Het is altijd lekker om op zo'n manier terug te komen."

In de Deense hoofdstad moest de Nederlands kampioene in de laatste kilometer haar eigen weg kiezen aangezien haar SD Worx-ploeggenoten in de kilometers daarvoor al hard hadden gewerkt. Het bleek geen probleem voor Wiebes, die eerst koos voor het wiel van Elisa Balsamo, maar later ook nog Charlotte Kool liet invoegen.

Ze verraste de twee sprinters voor haar door al vroeg aan te zetten; Balsamo en Kool hadden daar niet op gerekend. Wiebes sloeg al snel een groot gat en won met meerdere fietslengtes voorsprong. Kool en Nienke Veenhoven zorgden voor een volledig Nederlands podium.

Het was de tweede editie van Kopenhagen Sprint. Vorig jaar was Wiebes ook al de snelste.

De Australiër Luke Tuckwell verloor 2.33 minuten op Del Toro, maar behield de gele leiderstrui. De voorsprong van de renner van Red Bull-Bora-hansgrohe op zijn naaste belager Del Toro slonk tot 49 seconden.

Ook in de laatste etappe is het flink klimmen geblazen, waardoor Del Toro als betere klimmer in het voordeel lijkt ten opzichte Tuckwell.

Seixas grote verliezer

Grote verliezer van de dag was Paul Seixas (Decathlon-CMA CGM). Het Franse toptalent van 19 jaar oud, dat deze zomer zijn debuut maakt in de Tour de France, kwam in aanraking met het asfalt en vervolgde zijn weg met schaafwonden aan armen en benen.

Zijn achterstand op Del Toro aan de streep bedroeg 1.21 minuten, waarmee een streep ging door zijn ambities.

Wonderkind steekt hand in eigen boezem

Seixas kwam vlak na een geneutraliseerd deel van de etappe ten val. Omdat er los grind lag in een van de afdalingen, koos de jury ervoor om de koers tijdelijk stil te leggen. Toen de wedstrijd werd hervat, besloot Seixas hard af te dalen.

Dat bleek onhandig. "Ik heb de gewoonte aangenomen om bepaalde renners in de afdaling in te halen om zo, zonder te veel krachten te verspillen, posities te winnen. Ik nam alleen te veel risico en schatte een bocht verkeerd in. Ik kwam aan de buitenkant van een renner terecht."

"We daalden met zo'n zeventig kilometer per uur en er lag grind aan de linkerkant van de weg, waardoor mijn wiel weggleed. Ik ben overal geschaafd."

Na een achtervolging van ongeveer zestig kilometer sloot hij weer aan bij het peloton, waar UAE-Emirates en Visma-Lease a Bike hard werkten om hem niet makkelijk terug te laten keren. "Ik was doodop toen ik weer aansloot bij de eerste groep. Alle energie die nog in mijn lichaam over was, heb ik er op de slotklim uitgeperst."

De zevende etappe van de Tour Auvergne-Rhône-Alpes was een rit van 133,3 kilometer tussen La Bridorie en Grand Colombier en telde vijf zware beklimmingen, waarvan een van de buitencategorie. De laatste col van de dag was er een van 8,4 kilometer van 10,2% gemiddeld. De finish lag op 1.501 meter boven zeeniveau.

Del Toro maakte dankbaar gebruik van Seixas' pech. Hij zag op 4,2 kilometer van de verlossende eindstreep zijn kans schoon, toen hij wegsprong uit een klein groepje met daarin ook de Amerikaan Matteo Jorgenson van Visma-Lease a Bike.

De Mexicaan kreeg daarop met minder dan twee kilometer voor de finish koploper Juan Ayuso (Lidl-Trek) in het vizier en liet de Spanjaard vervolgens met ogenschijnlijk gemak achter zich. De laatste meters voor de eindstreep verspeelde hij nog kostbare seconden, door uitgebreid te juichen. Het deerde Del Toro naar eigen zeggen niet.

'Doel bereikt'

"Ik heb mijn doel bereikt", verklaarde de Mexicaan na afloop. "Na de rit van vrijdag had ik me ten doel gesteld om hier te winnen. Lange, zware beklimmingen liggen mij normaliter niet zo goed, maar blijkbaar word ik er steeds beter in. Ik ben in vorm, maar heb zeker niet de beste benen ooit."

Zijn etappezege zei Del Toro echter weinig. De focus, zo klonk het, ligt binnen zijn ploeg nu al op de Ronde van Frankrijk. "Daar moet het echt gebeuren."

Kimmann reed lange tijd niet mee in het internationale circuit. De olympisch kampioen van 2021 had last van een ontstoken hartspier, waardoor hij de Spelen van 2024 miste. Even dacht hij dat competitief rijden nooit meer mogelijk zou zijn.

Maar in 2025 maakte hij zijn rentree bij het NK in Barendrecht en reed hij ook het WK in Kopenhagen. Daar werd hij in de kwartfinales uitgeschakeld. Daarna reed hij geen wereldbekerwedstrijden meer, maar was vooral actief in de Verenigde Staten.

'Automatische piloot'

"Het gaat goed met mij nu. Het wordt mijn eerste wereldbeker in twee jaar tijd, ik ben benieuwd waar ik sta. Ik hoop dat het gewoon weer op de automatische piloot gaat", aldus Kimmann.

Zijn uiteindelijke doel is de Spelen van 2028 in Los Angeles. "Ik was er in Parijs niet bij en dat was heel zuur. Ik heb toen geen kans gehad om mijn medaille te verdedigen. Het zou heel mooi zijn om er in 2028 weer bij te zijn."

Baanwielrennen

De bedoeling is dat dat gewoon als BMX'er gebeurt, ondanks zijn uitstapjes naar het baanwielrennen.

"Ik heb vorig jaar het NK op de baan meegedaan en de trainingen sluiten mooi aan op het BMX, maar ik ben en blijf BMX'er. Misschien doe ik op de achtergrond nog wat vaker een wedstrijdje op de baan, maar ik heb geen grote ambitieuze doelen daar."

De 26-jarige renner van Red Bull-Bora-Hansgrohe maakte in de slotfase van de rit deel uit van een kopgroep van drie renners en was zijn Noorse medevluchter Tobias Halland Johannessen (Uno X-Mobility) in een rechtstreeks duel te snel af.

Van Gils' ploeggenoot Luke Tuckell was de lachende derde. De 21-jarige Australiër deed een geslaagde greep naar de gele leiderstrui.

Franse belofte

De 181,4 kilometer lange rit van Saint-Vulbas naar Crest-Voland-Cohennoz was de eerste confrontatie tussen enkele klassementsrenners die zich in Frankrijk klaarstomen voor de Tour de France, die op 4 juli met een ploegentijdrit van start gaat in Barcelona.

De belangrijkste kandidaten voor de eindwinst zijn de Mexicaan Isaac Del Toro van UAE en de grote Franse belofte Paul Seixas, die rijdt voor Decathlon-CMA CMG. De tiener maakt zijn debuut in de Tour, zo maakte zijn ploeg vorige maand bekend.

Wout van Aert verscheen vrijdag niet aan de start van de koers, die voorheen als de Dauphiné op de wielerkalender stond. De 31-jarige Belg van Visma-Lease a Bike ondervond te veel last van zijn elleboog.

Die blessure liep Van Aert op toen hij op 1 juni was gevallen met zijn tijdritfiets tijdens een training.

Visma meldt dat Van Aert nu teruggaat naar België voor verdere onderzoeken. Het is nog niet duidelijk wat deze blessure betekent voor zijn deelname aan de Ronde van Frankrijk.

Donderdag wist de Belg nog wel de vijfde etappe te winnen. Hij was toen de sterkste in een massasprint, Van Aert finishte voor Hugo Hofstetter en Phil Bauhaus.

Geen echte kopman

Van Gils profiteerde naar eigen zeggen optimaal van het ontbreken van een echte kopman in zijn ploeg. "Ik ben in de vorm van mijn leven", zei de Belg na afloop. "Ik ben net terug van een hoogtestage in Sierra Nevada, waar ik 25 dagen heb getraind samen met Remco Evenepoel. Hij is natuurlijk veel beter dan ik, maar trainen met hem heeft wel zijn vruchten afgeworpen."

Zaterdag en zondag staan er nog twee bergetappes op het programma. Daarin moet duidelijk worden wie Tuckell uit de leiderstrui kan rijden.

Alex Baudin, de winnaar van de openingsrit van zondag, reed als speerpunt van EF Education-Easypost een knappe derde tijd en blijft leider in het klassement.

Voor de meeste ploegen gold deze ploegentijdrit als dé generale repetitie voor de openingsrit van de Tour de France, op 4 juli.

De ploegentijdrit van 28,4 kilometer met start en finish in Perreux bij Lyon stond bij veel ploegen al maanden in de agenda: niet alleen vanwege het belang voor de uitkomst van de prestigieuze Tour Auvergne - Rhône-Alpes, maar zeker ook vanwege de Tour.

Die begint namelijk met een ploegentijdrit van 19 kilometer in Barcelona met dezelfde regels. De belangrijkste daarvan is dat niet de tijd van de vierde renner in de ploeg telt, maar alle individuele tijden worden genoteerd voor het klassement.

Individuele tijd telt

Het principe van individuele tijden in de ploegentijdrit werd door Tour-organisatie ASO voor het eerst getest in Parijs-Nice in 2023. Jumbo-Visma won die eerste experimentele editie door met drie renners - onder wie Jonas Vingegaard - aan te komen.

Afgelopen voorjaar was het Britse Ineos de beste in deze discipline in Parijs-Nice en eindigde de Nederlandse formatie met Vingegaard slechts als vierde.

De Deen - die net als Tadej Pogacar en Remco Evenepoel deze week ontbreekt in Frankrijk - kan met vertrouwen uitkijken naar de openingsrit van de Tour de France.

Van de Tourfavorieten is alleen de 19-jarige Franse sensatie Paul Seixas present in de rittenkoers die voorheen bekend stond als Dauphiné. Seixas, zelf een begenadigd tijdrijder, kon in de ploegentijdrit leunen op de sensatie in dit specialisme eerder dit voorjaar in Parijs-Nice.

Daan Hoole reed toen namelijk een groot deel van het parcours in zijn eentje en zette alsnog een snellere tijd neer dan het collectief van Visma-Lease a Bike. Dit keer was het zeker niet de bedoeling dat de boomlange Nederlands kampioen tijdrijden in zijn eentje zou aankomen.

Hoole was wel de grote motor in de eerste 25 kilometer, met daarin twee vervelende heuveltjes. Kort voor het laatste steile slotklimmetje zat zijn werk erop. Prompt ging Seixas bijna onderuit, toen hij iets te snel optrok in een bocht.

De Fransman bleef overeind, was op de streep 0.16 sneller dan concurrent Isaac Del Toro (UAE-Emirates), maar gaf uiteindelijk ook veel toe op andere rivalen als Juan Ayuso, Mattias Skjelmose (beiden Lidl-Trek), Kévin Vauquelin, Oscar Onley (beiden Netcompany-Ineos) en vooral Jorgenson (Visma-Lease a Bike).

Kettingproblemen Onley

Het Britse Netcompany-Ineos was bij beide tussenpunten de snelste, maar kreeg in het slot te maken met kettingproblemen voor Samuel Watson én medekopman Oscar Onley. Op de laatste moest even gewacht worden en dat maakte precies het verschil.

Visma-Lease a Bike, met specialisten als Bruno Armirail, Edoardo Affini, Per Strand Hagenes en - de opvallend vroeg afhakende - Wout van Aert, hield lang gelijke tred en zo kon kopman Jorgenson in zijn eentje op de laatste klim naar de snelste tijd van de dag sprinten: 32.51.

"Een ploegentijdrit winnen is zeven keer mooier dan een solo-overwinning", grapte Jorgenson, die terug is in koers na zijn zware valpartij in Amstel Gold Race. "Het gebeurt niet zo vaak dat je een overwinning met de hele ploeg kan vieren." Visma reed de tijdrit met zeven man.

In het klassement staat Jorgenson vierde, op 0.15 van geletruidrager Baudin. Seixas moet al 1.00 goed maken op zijn landgenoot, Del Toro zelfs 1.16.

De Tour Auvergne - Rhône-Alpes eindigt zondag na een loodzwaar slotweekend vol bergritten.

"Ploegleider Lars Boom en performance coach Lieselot Decroix zeiden: oké meiden, maak je klaar voor een heel lang en groot gevecht morgen. Want we gaan die roze trui pakken. Ik dacht eerst een beetje van: oke? hoe dan? Maar de meiden zeiden gelijk: we gaan ervoor", vertelde Vollering na de laatste etappe in haar roze trui. Het plan lukte.

Vollering loste Van der Breggen en overbrugde een gat van 1,5 minuut naar de Duitse Antonia Niedermaier die op dat moment virtueel in het roze reed. Van der Breggen kon niet meer terugkeren.

Durven verliezen

Dat het plan van Vollerings Franse ploeg FDJ-Suez slaagde, zat 'm in de overtuiging dat ze ook klaar was om te verliezen, vertelde ze na afloop. "Want alleen vanuit die positie kun je gaan winnen. Dat had ik heel de dag in mijn hoofd."

Ook de vechtlust van haar ploeggenoten inspireerde. "Toen had ik zelf ook zoiets van: we gaan er gewoon voor. Ik was vanochtend ook helemaal niet nerveus of zo. We gingen gewoon all-in en dan zien we wel."

Vollering blufte zelfs flink op de grootste en zwaarste klim van de dag. Ze viel meerdere keren aan om Van der Breggen te lossen, maar telkens reed Niedermaier, de nummer drie van het klassement, de gaatjes op haar dicht.

"Ik zei: doe dat nou niet, laat Anna die gaten dichten, en dan vlieg je eroverheen. Op een gegeven moment liet ze Anna een gat dichten, en toen zei ik tegen Niedermaier: nu, ga, ik laat je rijden. En dat gebeurde."

'De pijn waard'

Niedermaier pakte een gaatje, dat werd een halve minuut, een hele minuut, anderhalve minuut zelfs en plots reed de Duitse virtueel in de roze trui. Vollering: "Eventjes dacht ik: oei, daar gaat ook mijn tweede plek, maar dat hadden we zo overlegd. We moesten ook klaar zijn om alles te verliezen."

"Op die manier zetten we Anna in de positie dat ze moest achtervolgen. Dat werkte perfect. Toen was het mijn taak om haar te lossen. Dat moest uit mijn tenen komen. Maar ik wist dat ik daar een gat moest creëren. Ik ben heel trots dat het gelukt is. En dan is het de pijn zeker waard."

Met een enorme inspanning reed Vollering een gat van anderhalve minuut dicht op het leidende groepje met Niedermaier. Van der Breggen moest in de achtervolging en de voorsprong van Vollering terugbrengen tot onder de 50 seconden. Een onmogelijke opdracht, zo bleek.

"Het was een zware dag. Ik zat alleen en ik had een mindere dag. Dan wordt het heel lastig. Ik had een beetje rugpijn, maar dan kun je alsnog goede benen hebben. Het is wel een zware week geweest. Er zat vandaag minder in dan op andere dagen."

Vorige maand verloor de 36-jarige Van der Breggen, die recent terugkeerde uit haar wielerpensioen, op de laatste dag ook de eindzege in de Vuelta, aan de Spaase Paula Blasi. Maar daar zit ze niet al te veel over in. "Ik ben allang trots dat ik mee kan doen voor de roze trui. Dit is een opsteker voor wat nog gaat komen."

Met de Giro-eindzege voegt Vollering zich bij Annemiek van Vleuten, die tot zondag de enige renster in de geschiedenis was die alle drie de grote wielerrondes had wonnen. "Heel mooi. Ik geloof dat het nog allemaal moet inzinken", zei Vollering.

Een klein etmaal nadat het geloof in de Giro-zege was terugkeerd overheerst vooralsnog "trots", legde Vollering uit. "Vooral de manier waarop we het hebben gedaan. Dat we nooit hebben opgegeven, we zijn blijven vechten."

Met een krachtige inspanning op de laatste klim van de negende etappe wist ze haar landgenote te lossen en een achterstand van bijna een minuut goed te maken.

Na de winst in de Vuelta Femenina (2024 en 2025) en de Tour de France Femmes (2023) heeft Vollering met de winst in de Ronde van Italië nu alle grote rondes op haar naam staan.

Van der Breggen, die uiteindelijk de Ronde van Italië als derde eindigde, begon zondag met een voorsprong van 49 seconden op Vollering en met 1.20 minuut op Antonia Niedermaier aan de 145 kilometer lange bergetappe van Saluzzo naar Saluzzo.

Het lastigste gedeelte leek op voorhand al vrij vroeg in de etappe te liggen, een beklimming van de Montoso, een berg van de eerste categorie.

Van der Breggen vol vertrouwen

Hoewel Van der Breggen vrijdag nog hard onderuit was gegaan, stond de renster van SD Worx-Protime zondag vol vertrouwen aan de start.

"Of ik beter ben dan ooit? Ja, dat denk ik wel. Mijn terugkeer was al geslaagd. Dit is mijn tweede jaar, ik vind het gewoon weer fantastisch om te doen. Om weer terug te zijn op dit niveau is een extra stap. Ik wist van tevoren niet of ik dat zou halen. Daarom is deze Giro bijzonder mooi."

Op de Montoso kwamen de beste klimmers van deze Giro meteen naar voren. De ploeg van Vollering, FDJ, begon flink tempo te maken en dat zorgde ervoor dat Van der Breggen, Vollering, Niedermaier, Elisa Longo Borghini en Niamh Fisher-Black samen kwamen te zitten.

Vollering probeerde op die klim ook meteen Van der Breggen onder druk te zetten en te lossen, maar de kopvrouw van de Franse ploeg kwam niet meteen weg bij de leidster in het algemeen klassement.

Niedermaier maakt Van der Breggen zenuwachtig

Maar niet alleen Vollering wilde Van der Breggen uitdagen. Dat deed de Duitse Niedermaier ook. Zij besloot op de tweede klim van de dag, de Colletta di Paesana er met Longo Borghini en Fisher-Black vandoor te gaan en pakte een ruime voorsprong op Van der Breggen.

Uiteindelijk wist Vollering op de derde en laatste beklimming van de dag, de Colletta di Brondello, toch nog een geslaagde aanval te plaatsen.

De 29-jarige renster reed weg bij Van der Breggen en reed in no-time een gat van 1.30 minuut met de drie koplopers dicht. Met nog 30 kilometer te gaan ontstond er een razendspannende ontknoping.

Van der Breggen had op dat moment respectievelijk zes en zeven seconden voorsprong over op haar concurrentes en er lagen nog bonificatieseconden voor het grijpen.

Van der Breggen naar derde plaats

Het lukte Van der Breggen niet meer om terug te komen bij Vollering en Niedermaier, waardoor ze ongeveer 20 kilometer voor de streep al wist dat de eindzege naar haar landgenote of de Duitse Niedermaier zou gaan.

Doordat Vollering bij de tussensprint de eerste bonificatieseconden al had weten op te rapen en Niedermaier geen poging meer waagde om weg te komen, lukte het de Nederlandse veelwinnaar om de eindzege bij te schrijven.

Het lukte haar niet om de laatste etappe te pakken. In een sprintje om de etappewinst was Longo Borghini de sterkste.

Nummer twee in het klassement Demi Vollering won de etappe en liep twaalf seconden in. Morgen moet ze in de laatste rit 48 seconden goedmaken om Van der Breggen van de eindzege af te houden.

De achtste etappe werd ingekort vanwege onveilige weersomstandigheden aan het einde van de koers. Er was vrees dat plakken ijs van de berg naar beneden zouden glijden en de rensters in gevaar zouden brengen.

Door het vervroegen van de finish, die nu voor de top van de Colle delle Finestre lag, werd het op de zanderige paden daarvoor bloedspannend. Vollering en Antonia Niedermaier (nummer drie in het klassement) hoopten in het kielzog van Van der Breggen van de onverwachte wending te profiteren.

Van der Breggen te sterk

Maar ook op de zanderige paden voor de top van de Finestre hield Van der Breggen stand. Vollering kwam niet weg en ook Niedermaier was niet snel genoeg voor een echte aanval.

Zo'n anderhalve kilometer voor de nieuwe finish leek Vollering te beseffen dat er geen ontsnapping in zat. Het was Van der Breggen die daar nog het dichtstbij kwam.

Vlak voor het eind sprintte Vollering toch nog weg. Ze beloonde zichzelf met de etappezege en twaalf seconden tijdwinst ten opzichte van Van der Breggen.

Morgen staat de slotetappe op het programma. Van der Breggen heeft de beste papieren voor de zege. Maar aanvallen zijn zeker nog mogelijk, met nog een pittige klim op de Montoso.

Titelverdedigster Elisa Longo Borghini sprong mee in het wiel van Brand in de hoop wat seconden terug te winnen in het klassement. Uiteindelijk bleek haar voorsprong op het peloton slechts vijf seconden.

Rozetruidraagster Anna van der Breggen kwam net als nummer vijf Marlen Reusser halverwege de rit hard ten val. Beiden konden hun weg vervolgen en kwamen binnen in het peloton.

"Ik heb een paar schaafwonden, maar ik denk dat het meevalt", zei Van der Breggen na afloop. "Het zal morgen wel wat stijf zijn, maar waarschijnlijk is de pijn in de benen dan groter dan die van de val."

Vroege vlucht

Met de koninginnenrit over de fameuze Finestre op zaterdag voor de boeg dachten de kanshebbers in het klassement een relatief rustig dagje tegemoet te gaan.

Vijf rensters, onder wie voormalig Roubaix-winnares Alison Jackson en de Nederlandse Marjolijn van 't Geloof, zagen hun kans schoon en kregen bijna tien minuten voorsprong van het peloton.

Valpartij

Dat peloton werd opgeschrikt door een paar valpartijen, waarbij veel grote namen betrokken waren. Zo ging de Zwitserse Reusser twee keer tegen de grond, maar vooral de valpartij van de vrouw in het roze Van der Breggen oogde serieus.

Van der Breggen kwam terecht op haar zij. Ze nam haar tijd en krabbelde moeizaam op, maar kon haar weg wel vervolgen.

Een klim in twee delen op 30 kilometer van de finish luidde de finale in. Van de vroege vlucht bleven Jackson en de jonge Italiaansen Chantal Pegolo (19) en Gaia Segato (22) over.

In de afdaling kregen zij gezelschap van Gery en Silvia Persico. Per toeval, zo bekende Gery na afloop. "Ik wilde zorgen dat Demi (Vollering, red). als eerste aan die afdaling kon beginnen. Toen ik zag dat ik een gat had geslagen, dacht ik dat ik eerst dat ik een fout had gemaakt. Daarna zijn we doorgereden en heb ik kunnen sprinten."

Voor de 20-jarige Gery, vorig jaar in Rwanda wereldkampioene bij de beloften, is het de eerste zege in een grote ronde. Dit voorjaar won ze ook al de Belgische klassieker Brabantse Pijl.

Aanval Longo Borghini

Dat de kopgroep het peloton voor wist te blijven, had ook alles te maken met de verrassingsaanval van titelverdedigster Longo Borghini. De Italiaans kampioene zag Brand in de tegenaanval gaan en sprong erachteraan en trof in de kopgroep ook nog ploeggenote Persico.

De rappe Persico reed zich leeg voor haar kopvrouw, zorgde daarmee dat het verschil zo'n halve minuut bedroeg, maar offerde zo wel haar kansen op de ritzege op.

Brand - die geen trap te veel deed met Elisa Balsamo in het peloton achter zich - dacht te profiteren, ging slim als eerste door de laatste bocht, maar werd net afgetroefd door Géry.

In zijn vorige deelnames won Van der Poel in totaal twee etappes en droeg hij tien dagen de gele leiderstrui. Vorig jaar was hij de beste in de tweede rit, die finishte in Boulogne-sur-Mer. In 2021 pakte hij de zege en het geel bij Mûr-de-Bretagne.

Ook Jasper Philipsen, die de Belgische ploeg naar succes in de massasprints moet brengen, staat opnieuw aan de start in de belangrijkste wielerronde van het jaar.

Philipsen won al tien Tourritten, vaak dankzij een lead-out van Van der Poel. Laatstgenoemde gaat ook deze Tour weer voor zijn eigen ritzeges, maar zal zich in de sprintetappes wegcijferen voor Philipsen.

Van der Poel en Philipsen zijn momenteel met de Tourploeg van Alpecin in Denia voor een trainingskamp.

Ronde van Zwitserland

In aanloop naar de Tour rijdt Van der Poel ook de Ronde van Zwitserland, net als Tour-favoriet en rivaal Tadej Pogacar. Die WorldTour-wedstrijd begint op 17 juni en duurt vijf dagen.